Het scheelde maar een haar
Donderdagavond 8 januari 2009 scheelde het maar een haar of de Pecoma Grizzlies hadden in Kardinge een verlenging eruit gesleept in de wedstrijd tegen de Ruijters Eaters uit Geleen. Dat feest ging helaas niet door en de eindstand werd 5-6 voor de gasten.
Geen trommel, wel sirene en bel en dat maakt lawaai genoeg als je er naast zit. Ook geen beer en dat is een armoedig begin. Een redelijke bezetting van de tribune voor een doordeweekse avond. Opmerkelijk weinig kinders en dat betekent veel verstandige ouders. Zo na dit klinkende compliment over tot de orde van de avond.
De overbekende stem kondigde met verve het nogal geringe aantal Eaters aan, om precies te zijn 12 veldspelers en twee goalies. Mij werd door een deskundige meneer meegedeeld dat dit het uiterste minimum zou zijn. Ik vond het niet erg hoor, van mijn part hadden ze de goalies ook thuisgelaten, maar ik ben nu eenmaal erg onsportief en zeer partijdig en tuk op winst. De Grizzlies lieten lang op zich wachten, maar dat is deftig en opkomst en aankondiging liepen weer mooi synchroon.
Mathieu was kennelijk voldoende hersteld van zijn blessure, want hij bewaakte het Groningse doel. Ricardo bleek het helemaal niet op zijn heupen gehad te hebben, zoals ik al veronderstelde, hij had het op het bovenbeen. Ook niet leuk natuurlijk, maar hij stond wel tot de tanden gewapend op het ijs. Zo zijn Hollandse jongens!
Er was nog wat meer kommer en kwel in de vorm van het heersende virus, laat ik niet in details treden, maar men was er wel en daaruit blijkt dat er buiten Holland nog meer Hollandse jongens zijn.
De hoop der supporters werd in de eerste periode vrijwel gelijk de bodem ingeslagen. Na slechts 39 luttele seconden scoorde Geleen hun eerste doelpunt. Zijn ze gek geworden was mijn eerste gedachte. Tot overmaat van ramp vloog de puck nog bijna in het eigen Grizzlies doel. Daarna wat mooie kansen van het alom bekende soort: ‘bijna’! Zelfs een hele mooie beweging van een Grizzly leverde geen donder op en de golf ging prompt weer de verkeerde kant op. En retour, want het was net tennis, onze koppen gingen van links naar rechts en vise versa. Dat was goed voor de gelijkmaker, 1-1, een doelpunt van Derek Bachynski, met assist van Preston Cicchine en Jeroen van Olphen. Ik wilde prompt dat het pauze was, dan was de eerste periode tenminste keurig geëindigd. Het was nog lang geen pauze na 11.26 minuten, dus mijn lijdensweg was nog niet ten einde. Echter de stand bleef bij 1-1.
Een leuke opening van de tweede periode door middel van een straf voor een Eater. Dus powerplay, doch nee, nee, nee. Maar de Eaters waren net compleet en toen scoorde Ram Sidhu 2-1 geassisteerd door Nick Pomponio en Arjan Peters. Dat doen ze wel meer hoor, wachten tot de tegenstander weer compleet is en dan pas scoren, dat is gewoon heel sportief. Je maakt geen gebruik van iemand zwakte toch? Nou ja soms dan, als ze heel erg zwak zijn.
Geleen was het met de Groningse voorsprong niet eens en deed alle moeite om het de Grizzlies moeilijk te maken en dat lukte aardig. Doodenge situaties, prachtige reddingen van Mathieu en dan toch 2-2 en 2-3. Misselijk hoor, de Eaters maakten in beide gevallen gebruik van een slappe verdediging zoals omstanders opmerkten. Maar beide teams hadden kansen, dus weer heen en weer. De scheids had een heldere blik, want er kwamen twee Eaters op de strafbank terecht. Zeer terecht natuurlijk. Toen bedachten de Grizzlies zich niet en maakten gebruik van deze overdaad, 3-3. Opnieuw een doelpunt van Ram Sidhu, nu met behulp van Blair LeFebvre en Noel Coultice.
Een straf voor de Grizzlies en daar waren wij het op de tribune na rijp beraad niet mee eens. Het betekende voor Mathieu ‘keep je rot’, maar dat deed hij en de powerplay werd overleefd. De rollen werden omgedraaid en weer deed zich een dubbele powerplay voor de Groningers voor en opnieuw betekende dat een doelpunt voor hen, 4-3, gescoord door Blair LeFebvre met assist van Noel Coultice en Ram Sidhu. Zo werd deze periode afgesloten met een voorsprong voor de Grizzlies.
Wij hadden dringend een nicotineshot nodig vanwege de vreselijk spanning…..
De derde periode verliep wat minder bevredigend, de Limburgers zaten akelig veel in het verkeerde vak. Dat resulteerde in de gelijkmaker, 4-4. Een pracht kans voor de Grizzlies ging mis en dat terwijl ik toch geen ‘mis’ had geroepen. Die kreet bewaar ik uitsluitend voor de vijand (helpt dus niet altijd, snuf, snuf…). Een valpartij voor het Groningse doel leverde de Eaters een penaltyshot op, alleen hij werd door Mathieu onschadelijk gemaakt. Luid gejuich vanzelfsprekend. Mathieu kreeg nog veel meer te doen, want de Eaters wilden hun kans grijpen en deden dat ook, 4-5.
De Pecomaatjes kwamen terug, het werd 5-5 door een schot van Derek Bachynski met medewerking van Ram Sidhu en Blair Tassone. Het publiek had het niet meer! Nog krap vier minuten te spelen…… Time out voor Groningen! Wat de goede raadgevingen waren, zal ik wel nooit te weten komen. In ieder geval werden ze niet in praktijk gebracht. Ruim twee minuten voor het einde scoorde Geleen het voor hen winnende doelpunt, 5-6. Wat de Grizzlies ook probeerden in die resterende minuten, het mocht niet lukken.
Het was een bloedstollend spannende wedstrijd, waarin de krachten eigenlijk wel gelijk verdeeld waren. Het scheelde maar een haar! Tja, maar één moet er winnen en het lukte dus net niet er een verlenging uit te slepen. Dat zou voor mij trouwens een slepende zaak zijn geworden, want mijn hart krijgt dan weer een extra opdonder. Hoewel, misschien heb ik wel geen hart……… zoveel spanning geeft mij wel te denken………
