Paarden die de haver verdienen….
Zondag 7 december 2008 in Nijmegen vond de wedstrijd plaats van de Romijnders Dar Devils tegen de Pecoma Grizzlies uit Groningen.
Na een voorspoedige reis arriveerden onze beide fotografen, de inspiratie voor Lance Morrison en ondergetekende in het Nijmeegse riante onderkomen voor de ijshockeyers. Iets aan de vroege kant, althans voor Nijmegen kennelijk, werd ons aanvankelijk de toegang ontzegd met de mededeling dat er geen sleutel was voor kwart voor vijf. Op slinkse wijze wisten wij ons toegang te verschaffen via de andere ingang teneinde na de lange rit ons achter een kopje koffie te kunnen scharen.
Na het debacle van de zaterdagavond kostte het enige inspanning om er ontspannen uit te zien, maar we deden ons best. De spelers werden binnengelaten via een opblaaspoortje, dat eerst enige moeite had om overeind te blijven. Dat gebeurt mij ook wel eens, maar dan ’s ochtends vroeg. Merkwaardig genoeg was het niemand der noordelijke supporters opgevallen dat de spelers der Grizzlies werden opgenoemd. Toch geen stiefkinderen?
De scheidsrechterrol werd vervuld door een zeer bekende meneer, die bij de Grizzlies en supporters een bepaald wilde reputatie heeft opgebouwd. Het was de avond van de grote kentering, want de fluit werd met mate en zeer mild gehanteerd. Ik kan met de beste wil van de wereld geen geschokte opmerkingen plaatsen en dat wil wat zeggen.
Mathieu bevolkte het Groningse doel en hij kreeg het gelijk te veel voor de kiezen naar mijn smaak. Voor mij is er maar één goede kant en dat is de kant der tegenstanders. Toch begrepen de Grizzlies dat na een paar minuten gelukkig ook. Er volgde een vreselijke aanval op het doel der Devils. De Grizzly verdween in dat doel, de goalie lag plat, doel van zijn plek. Kortom puinhoop en geen doelpunt. Keepmans herstelde zich snel en er volgde geen straf, hetgeen opluchting en prettige verbazing met zich meebracht. Even later volgde er een terechte straf voor de Grizzlies en daar leek een doelpunt uit voort te komen voor Nijmegen, doch Mathieu zat op de puck en de gehele combinatie werd het doel in geduwd, dus het werd niet toegekend. Goedzo, zo moet dat. Schadevrij kwamen ze verder door de powerplay. Mooie kansen kwamen in het handschoentje van de Devilse keeper terecht. Echter ook Nijmegen had af en toe straf te verduren en daar maakte, tot grote vreugde van het handjevol noordelijke supporters, Nick Pomponio gebruik van om er 0-1 van te maken, geassisteerd door Preston Cicchine en Blair LeFebvre. Wij gilden voor tien de man/vrouw en mijn buurvrouw raadde aan er lang van te genieten.
De acties van Mathieu deden ons af en toe verstijven, vanwege zijn ernstige afdwalen van zijn doel, maar mijn welbekende buuv sprak ooit de wijze woorden ‘hij weet wel wat hij doet’ en daar klampte ik mij regelmatig krampachtig aan vast. De Grizzlies kropen af en toe wel door het oog van de naald, doordat de tegenpartij met powerplay aan het spelen was, maar alles liep goed af door de bliksemsnelle reacties van onze goalie. Zelfs mijn hart bleek het allemaal te kunnen verduren. De pauze was van harte welkom.
De tweede periode begon rommelig, met name voor ons doel en na een prachtige vangst van Mathieu, werd het toch snel 1-1. Harregat, da’s jammer. De Grizzlies trachtten revanche te nemen, maar een aantal aanvallen liep dood en net mis. Om onduidelijke reden volgde er een robbetje knokken, maar het leverde geen straffen op. Hoera! Even later raakten de gemoederen opnieuw verhit en toen kreeg een Grizzly straf. Waarom hij alleen snapten wij niet echt, maar la ma….. alles begrijpen maakt niet gelukkig en het verliep schadevrij.
Even later scoorden de Groningers op een centimeter na en dat is zuur hoor. Een advies van de tribune was gebruik te maken van de mogelijkheid die een rebound bood, maar als er niemand op de goede plek schaatst, houdt natuurlijk alles op. Wat schoten in het kluifje van de devilgoalie haalde niets uit. Er volgden wat straffen in het nadeel der Grizzlies, zelfs even twee tegelijk, maar ook een Devil mocht op het schavot. De pauze gaf ons en natuurlijk ook de Grizzlies adem.
Zo ving de derde periode aan met vier tegen vier. Binnen een minuut wist Nick Pomponio de Grizzlies op voorsprong te brengen, 1-2, de assists waren van Blair Tassone en Preston Cicchine. Een paar straffen achter elkaar voor de Grizzlies brachten tenslotte de gelijkmaker voor Nijmegen, 2-2. Inmiddels was de spanning te snijden en gierde de zenuwen door onze lijven, met alle bijverschijnselen van dien zoals mij ter ore kwam. Wij durfden er niet in te geloven, doch moedigden onze jongens natuurlijk wel hevig aan teneinde hen tot grote hoogte te laten stijgen. Een hard schot beroofde Mathieu van zijn hoofddeksel, waarna het harde schijfje wel in het doel terecht kwam, doch terecht werd afgekeurd vanwege dat hoofddeksel. Niet alle Nijmeegse supporters begrepen dat, wij wel natuurlijk.
Er volgden nog mooie kansen aan beide zijden, doch aanvankelijk geen doelpunten, aan geen enkele zijde. Helaas tenslotte wel aan de zijde van de Devil, 3-2. Tja, de duivel doet het altijd op een grote hoop. En dat vroeg om een time-out voor Groningen. Er zal wel een slimme tactiek besproken zijn. Even later, zoals ik al vreesde, ging Mathieu uit zijn doel. Daar krijg ik het toch zo Spaans benauwd van, van zo’n leeg groot net waar van alles in kan, dus ook een puck. Uiteindelijk lukte het noch Groningen om een verlenging af te dwingen, noch Nijmegen om de voorsprong te vergroten.
Het was een mooie en spannende wedstrijd en uiteraard vonden wij na uitgebreide nababbel in het koekblik, dat de Grizzlies de overwinning eigenlijk hadden verdiend. Maar paarden die de haver verdienen, krijgen ze niet, was de slotconclusie. Een andere conclusie was, dat de nare smaak van de zaterdagavond nu gelukkig verdwenen was. Goed gedaan jochies!
