Koud, ver en verloren!

Dinsdag 6 januari 2009 reisden de Pecoma Grizzlies af naar Tilburg. Er moest tegen de DESTIL Trappers worden gespeeld om 20.30 uur. Koud, ver en verloren werd mij na afloop toevertrouwd. Nou ja, dat wist ik allemaal al.

Een doordeweekse dag en ik kon mijn harig monster niet onder dak krijgen anders dan het eigene. Rekening houdend met de spits en mogelijke weersproblemen, een vertrek om ca. vier uur en thuiskomst ca. 2 uur ’s nachts, dan is dat te lang voor een eerlijke hond of niet soms. Wij hebben het thuis eerst in de groep gegooid! Twee poezen en één hond kwamen onder voorzitterschap van ondergetekende in vergadering bijeen. In ernstige bewoordingen legde ik de situatie uit en vroeg aller medewerking. De negatieve reactie loog er niet om. Er werd gedreigd met spandoeken door het dorp te trekken teneinde hun hevige verwaarlozing aan de kaak te stellen en ik moet toch aan mijn naam denken! Ik laat even in het midden of die goed is of niet…..

Dus een tweedehands verslagje dit keer, waarbij ik helaas geen eerstehands fratsen kan spuien. Maar daarom niet getreurd, zwammen kan ik immers wel en informatie inwinnen gaat mij ook redelijk af.

Mijn en verder ieders hoop in Groningen was gevestigd op een paraat team, het onze dan natuurlijk. Goed uitgeslapen, geen oliebollen of alcoholische versnaperingen meer in het bloed. De Trappers mogen gerust aan de boemel zijn geweest en hun prestaties net zo vluchtig als de ontsnapte lucht uit het bekende opblaasding. Maar ja, lieve koekjes worden niet gebakken!

Gekluisterd aan de computer heb ik het verloop gevolgd en ik sidderde……

Volgens de sheet bemande Mathieu Blanchard het Groningse doel. Overigens was Mathieu gehandicapt vanwege een blessure tijdens een training. De nieuwe Blair was eigenlijk ziek, Lance nog steeds niet capabel om te spelen, Ricardo had het wat op zijn heupen, letterlijk hoor, want zo is Ricardo niet en ook Ronald zou niet helemaal Trip zijn. Dus tel uit je winst of verlies zo je wilt.

Het begon zo mooi in de eerste periode! Na 4 minuten scoorde Blair LeFebvre, ziek of niet ziek altijd doelgericht, geassisteerd door Reinier Holthof en woeps: 0-1 voor de Grizzlies. De Grizzlies wonnen het met straffen, dat wel, maar verder werd het 1-1, 2-1, 3-1, 4-1, 5-1 voor Tilburg en toen was het pauze.

In  de tweede periode verving Tom Korte Mathieu in het doel en hij keepte naar mij werd ingefluisterd prima. Helaas werd het 6-1. Gillend schonk ik mij een glas in……….. Maar misschien te vroeg, want het werd 6-2, een powerplay doelpunt van Blair LeFebvre, assist van Preston Cicchine en Nick Pomponio. Het duurde bijna vijf minuten voor Preston kans zag de stand op 6-3 te brengen, geassisteerd door Derek Bachynski. Ik verslikte mij bijna in een slokske, want het werd 7-3. Maar goed we zijn er nog niet en een knabbeltje erbij verguldt de pil nietwaar? Je moet er niet aan denken, er zitten maar liefst 1000 mensen te kijken. Die krijgen waar voor hun geld!

Wat strafjes hier en daar en de tweede periode schaatste zich naar het einde. Ik nam nog maar een nipje en ik kreeg bijna een dipje. Deze periode gaf verder geen narigheid meer.

De derde periode startte ongeveer gelijk met nog meer tegendoelpunten, 8-3 en 9-3. Wat straffen betreft behaalden de Grizzlies zeker de overwinning, tweemaal zoveel als de Trappers en dat is merkwaardig, want meestal trapten de Trappers harder dan de Grizzlies. Maar het kan verkeren, sprak Bredero. De eindstand kwam niet verder dan 9-3 voor de Tilburgers, gelukkig maar, je moet er niet aan denken dat de schade nog groter zou zijn.

Zeer dankbaar dat ik niet naar het Brabantse was afgereisd, want je zult zo’n ‘…..’ eind rijden en dan met 9-3 om de oren geslagen terug moeten. Jullie weten dat ik mij zo’n uitslag zeer persoonlijk aantrek.  En dan nog in je dooie eentje terug, want welke idioot rijdt nu zoveel kilometers in de vrieskou om te verliezen? 

Dankjewel lieve Rex, Pinkie en Mies, jullie hebben mij op het rechte pad gehouden en mij weerhouden mijn plicht te verzaken. IJshockey is geweldig, maar er zijn grenzen (nou ja die liggen wel heel ver weg……).

Ze waardeerden het overigens zeer, want en daar kom ik weer: met twee poezen in mijn nek en mijn harige vriend aan mijn voeten……………… droeg ik het verlies vrouwmoedig.