Blijven lachen!
Na afloop van de wedstrijd in Kardinge op zondag 2 november 2008 van de Pecoma Grizzlies tegen de Ruijters Eaters uit Geleen heb ik mij ernstig voorgenomen te blijven lachen! Twee keer per weekend met hangende pootjes naar huis heb ik geen zin meer in, heb ik besloten.
Jawel, weer verloren met 3-4, ik gooi het er maar gelijk uit dan hebben we dat tenminste gehad.
Leuk dat de beer, geëscorteerd door twee priegeltjes in ijshockeykostuum, de inleidende taferelen verzorgde. Hij/zij, want dat kun je op afstand niet zien bij zo’n beesie, kreeg de klappers op zijn/haar hand. De tribune was goed gevuld en dat is verheugend en bemoedigend. Het hielp alleen niet echt.
Mathieu Blanchard bewaakte het Groningse doel en had het opnieuw erg druk deze wedstrijd. Ik schrok mij de blaren na 2.12 minuten, want Geleen nam het voortouw, 0-1. Lieve help wat een begin. Een schot na de fluit mocht niet baten en powerplay deed niet mee. Twee Grizzlies donderden gelijktijdig op het gladde ijs. Een andere Grizzly werd akelig geraakt, maar er hoefde geen jodium en verband aan te pas te komen. De Grizzlies werden bedeeld met straffen. Eenmaal ging het goed, de volgende keer ging het mis, 0-2. De geschiedenis herhaalt zich, constateerde ik verschrikt, denkend aan de dag ervoor in Eindhoven.
Eindelijk lukte het de Groningers om te scoren. Derek Bachynski maakte er 1-2 van met assist van Lance Morrison en Preston Cicchine. De supporters zagen weer licht. De Eaters zagen allang licht, benutten een powerplay en zorgden zo voor een stand van 1-3 om de pauze mee in te gaan. Wel mocht nog een Eater naar de strafbank.
Met het restant van de powerplay begon dus de tweede periode. Helaas, helaas, ook dit keer werd het overtal niet ten gunste aangewend door de Grizzlies. Er kwam geen puck fatsoenlijk bij de bedoelde speler en een schot aan de achterkant van het doel trof dus geen doel. Een uitgedeelde straf in het nadeel der Groningers veroorzaakte een fluitconcert op de tribune, want de oorzaak schaatste lekker door en het gevolg was de dupe en daarmee dus het hele team. Opnieuw werd er een straf toebedeeld en daarmee stonden de Grizzlies 2 seconden met slechts drie spelers op het ijs. Doch dat werd overleefd , eerst met 4 spelers en toen weer straf en dat betekende 22 seconden met 3 spelers. Het publiek was uit het veld geslagen en kon een luid gejoel niet onderdrukken toen de opperscheids op zijn snufferd ging. Al met al bleef het allemaal schadevrij, ook de scheids. Mathieu keepte zich het schompes. De Grizzlies hadden een paar mooie kansen, maar de Geleense doelbewaker was goed wakker. De periode verliep zonder wijzigingen in de stand. Een zeer positieve meneer achter mij voorspelde gelijk spel voor Groningen. Grapjas!
Zo belandden wij in de derde periode. Ik raakte geschuffeld van de spanning en was dol van plezier toen Lance Morrison het tweede punt voor de Grizzlies scoorde, 2-3, assist Ricardo Dijkema en Derek Bachynski.
Het is niemand erg duidelijk wanneer er bij het wegschieten van een puck over de glazen bescherming nu ‘delaying the game’ wordt uitgedeeld. Het lijkt zeer willekeurig en dat is niet keurig als het vooral de Groningers benadeeld. De supporters waren dan ook zeer verdrietig en vonden het wel grappig dat een der scheidsen een puck mocht incasseren. De goede man hield het leven erbij en dat was maar goed ook. Hij deed tenslotte ook zijn best. De straf leverde geen narigheid op. Even later ging het wel mis, de Eaters maakten er 2-4 van. Daar was niemand blij mee. Geleen kreeg diverse straffen aan de broek en dat betekende aardig wat overmacht voor de Grizzlies, zelfs 5 tegen 3. Behalve een relletje op het ijs gebeurde er niets. Zelfs onze Mathieu even uit het doel en dus een speler meer, zette geen zoden aan de dijk. Een deskundige op de tribune merkte op dat ze het meer moesten uitspelen. Zal wel, maar kennelijk deden ze het niet. Groningen vroeg een time out aan, en ongetwijfeld werd een duivelse kunst besproken om winst in het laatje te brengen.
In een poging de puck te veroveren ging een Eater erop liggen. Ook een manier en kennelijk mag dat. Weer powerplay, weer een opstootje, hetgeen voor beide partijen straf opleverde. Weinig slim spel zorgde ervoor dat de Eaters compleet raakten zonder winst voor de Grizzlies. Nog een troosteloos schot was een makkie voor de Geleense goalie. Opnieuw Mathieu uit het doel gehaald, er waren nog 42 seconden te gaan. Zowaar het hielp, want Nick Pomponio scoorde 3-4 met assist van Lance Morrison en Preston Cicchine, 36 seconden voor het einde. Een misselijke poging van de Eaters om in het lege Groningse doel te scoren ging heel erg net mis.
Zo kwam de eindstand dus op 3-4. De eerste periode verpestte het eigenlijk voor de uitslag van de wedstrijd. Met name de derde periode bracht hoop voor de toekomst, maar we weten het allemaal wel: dromen zijn bedrog. Er moet gewerkt worden, dat is het enige wat helpt. En een brilletje tegen kleurenblindheid is misschien een idee?
Een heel weekend rust, dat lijkt leuk, maar als het zover is………… vind ik er geen pest aan.
Na afloop van de wedstrijd in Kardinge op zondag 2 november 2008 van de Pecoma Grizzlies tegen de Ruijters Eaters uit Geleen heb ik mij ernstig voorgenomen te blijven lachen! Twee keer per weekend met hangende pootjes naar huis heb ik geen zin meer in, heb ik besloten.
Jawel, weer verloren met 3-4, ik gooi het er maar gelijk uit dan hebben we dat tenminste gehad.
Leuk dat de beer, geëscorteerd door twee priegeltjes in ijshockeykostuum, de inleidende taferelen verzorgde. Hij/zij, want dat kun je op afstand niet zien bij zo’n beesie, kreeg de klappers op zijn/haar hand. De tribune was goed gevuld en dat is verheugend en bemoedigend. Het hielp alleen niet echt.
Mathieu Blanchard bewaakte het Groningse doel en had het opnieuw erg druk deze wedstrijd. Ik schrok mij de blaren na 2.12 minuten, want Geleen nam het voortouw, 0-1. Lieve help wat een begin. Een schot na de fluit mocht niet baten en powerplay deed niet mee. Twee Grizzlies donderden gelijktijdig op het gladde ijs. Een andere Grizzly werd akelig geraakt, maar er hoefde geen jodium en verband aan te pas te komen. De Grizzlies werden bedeeld met straffen. Eenmaal ging het goed, de volgende keer ging het mis, 0-2. De geschiedenis herhaalt zich, constateerde ik verschrikt, denkend aan de dag ervoor in Eindhoven.
Eindelijk lukte het de Groningers om te scoren. Derek Bachynski maakte er 1-2 van met assist van Lance Morrison en Preston Cicchine. De supporters zagen weer licht. De Eaters zagen allang licht, benutten een powerplay en zorgden zo voor een stand van 1-3 om de pauze mee in te gaan. Wel mocht nog een Eater naar de strafbank.
Met het restant van de powerplay begon dus de tweede periode. Helaas, helaas, ook dit keer werd het overtal niet ten gunste aangewend door de Grizzlies. Er kwam geen puck fatsoenlijk bij de bedoelde speler en een schot aan de achterkant van het doel trof dus geen doel. Een uitgedeelde straf in het nadeel der Groningers veroorzaakte een fluitconcert op de tribune, want de oorzaak schaatste lekker door en het gevolg was de dupe en daarmee dus het hele team. Opnieuw werd er een straf toebedeeld en daarmee stonden de Grizzlies 2 seconden met slechts drie spelers op het ijs. Doch dat werd overleefd , eerst met 4 spelers en toen weer straf en dat betekende 22 seconden met 3 spelers. Het publiek was uit het veld geslagen en kon een luid gejoel niet onderdrukken toen de opperscheids op zijn snufferd ging. Al met al bleef het allemaal schadevrij, ook de scheids. Mathieu keepte zich het schompes. De Grizzlies hadden een paar mooie kansen, maar de Geleense doelbewaker was goed wakker. De periode verliep zonder wijzigingen in de stand. Een zeer positieve meneer achter mij voorspelde gelijk spel voor Groningen. Grapjas!
Zo belandden wij in de derde periode. Ik raakte geschuffeld van de spanning en was dol van plezier toen Lance Morrison het tweede punt voor de Grizzlies scoorde, 2-3, assist Ricardo Dijkema en Derek Bachynski.
Het is niemand erg duidelijk wanneer er bij het wegschieten van een puck over de glazen bescherming nu ‘delaying the game’ wordt uitgedeeld. Het lijkt zeer willekeurig en dat is niet keurig als het vooral de Groningers benadeeld. De supporters waren dan ook zeer verdrietig en vonden het wel grappig dat een der scheidsen een puck mocht incasseren. De goede man hield het leven erbij en dat was maar goed ook. Hij deed tenslotte ook zijn best. De straf leverde geen narigheid op. Even later ging het wel mis, de Eaters maakten er 2-4 van. Daar was niemand blij mee. Geleen kreeg diverse straffen aan de broek en dat betekende aardig wat overmacht voor de Grizzlies, zelfs 5 tegen 3. Behalve een relletje op het ijs gebeurde er niets. Zelfs onze Mathieu even uit het doel en dus een speler meer, zette geen zoden aan de dijk. Een deskundige op de tribune merkte op dat ze het meer moesten uitspelen. Zal wel, maar kennelijk deden ze het niet. Groningen vroeg een time out aan, en ongetwijfeld werd een duivelse kunst besproken om winst in het laatje te brengen.
In een poging de puck te veroveren ging een Eater erop liggen. Ook een manier en kennelijk mag dat. Weer powerplay, weer een opstootje, hetgeen voor beide partijen straf opleverde. Weinig slim spel zorgde ervoor dat de Eaters compleet raakten zonder winst voor de Grizzlies. Nog een troosteloos schot was een makkie voor de Geleense goalie. Opnieuw Mathieu uit het doel gehaald, er waren nog 42 seconden te gaan. Zowaar het hielp, want Nick Pomponio scoorde 3-4 met assist van Lance Morrison en Preston Cicchine, 36 seconden voor het einde. Een misselijke poging van de Eaters om in het lege Groningse doel te scoren ging heel erg net mis.
Zo kwam de eindstand dus op 3-4. De eerste periode verpestte het eigenlijk voor de uitslag van de wedstrijd. Met name de derde periode bracht hoop voor de toekomst, maar we weten het allemaal wel: dromen zijn bedrog. Er moet gewerkt worden, dat is het enige wat helpt. En een brilletje tegen kleurenblindheid is misschien een idee?
Een heel weekend rust, dat lijkt leuk, maar als het zover is………… vind ik er geen pest aan.
