Oliebollen in de benen?

……vroegen wij ons in alle gemoede af bij de aanvang van de wedstrijd HYS The Hague vs Pecoma Grizzlies op 2 januari 2009, waarvoor enkelen helemaal naar het Haagje waren afgereisd. Een rit die geen problemen opleverde, in tegendeel buitengewoon rustig verliep alsof iedereen nog op vakantie was en dat waren ze vermoedelijk ook. De Groningse supporters vierden het staartje daarvan door de Grizzlies aan te moedigen…..

Om te beginnen stal een klein Hysertje de show, een geboren acteurtje/actricetje, want je kunt het geslacht niet bepalen in de uitrusting, althans niet bij de ukkies. Als er sprake is van enige baardgroei wordt het eenvoudiger. Het wordt een rage bij meerdere clubs om eerst vertedering te wekken en dan met het grove werk te beginnen, maar van mij mag het hoor!

Dat was ook precies wat in Den Haag gebeurde en wij schrokken ons te pletter. Het werd een gedenkwaardige eerste periode. Tussen twee haakjes, Mathieu Blanchard stond weer in het Groningse doel. Over een doel gesproken. De geïmporteerde Hagenezen hadden maar één doel en dat was het Grizzlies doel en dat was ons doel niet. De teams hebben logischerwijs tegengestelde doelen en toch in feite hetzelfde doel, als je begrijpt wat ik bedoel.

Na 22 seconden op de kop af hadden de Hagenezen hun doel bereikt en werd er 1-0 genoteerd op het indrukwekkende scorebord  en dat werd op de technische ontwikkeling vergezeld van het vernederende vuistje. Er volgde wel een straf voor een, waarschijnlijk geïmporteerde, Haagse nozem en wij hoopten dat de noorderlingen, al of niet geïmporteerd, nu wakker zouden zijn. Dan had het zijn doel gediend. Desondanks scoorde HYS bijna, wij waren nog niet bekomen van de schrik of zij scoorden helemaal, 1-0 na 2.17 minuten. Verbijsterd zakten wij in elkaar op de tribune. Het kon nog erger, na 3.11 minuten trof de puck weer het verkeerde doel en de stand kwam op 3-0. Ik had notabene niet eens tijd gehad om ‘mis’ te roepen…..

Een heel klein leuk kansje voor Groningen, bleef bij een kansje. Het omgekeerde gelukkig ook, dus mazzel. Een nieuw kansje vloog over, over het doel dan, maar dat miste dus ook doel. Toch zou in deze periode de eer worden gered en wel na 12.28 minuten scoorde Blair LeFebvre, geassisteerd door zijn naamgenoot Blair Tassone, 3-1, dat was weer mazzel want zoveel kansen gunden de Hagenaartjes de Grizzlies niet. Mathieu daarentegen had het erg druk.

Na een koude pauze belandden wij in de tweede periode, stijf van de zenuwen. Een mooie kans en mis, mooie reddingen van Mathieu en boffen. Mijn erg optimistische buurvrouw merkte na bijna zes minuten op dat het nog steeds 0-0 was in deze periode. En dat bleek de goden verzoeken, want precies één seconde later maakte Hys er 4-1 van. Het gevaar van voorspellingen dan wel grenzeloos positief gedrag werd nogmaals bewaarheid, 5-1. Zij bleef volhouden dat hij eigenlijk niet zat, maar het was een springertje geweest. D’r in en d’r uit en dat telt wel. Om de ellende compleet te maken bekwamen de Grizzlies een straf.

Het restantje daarvan werd in de derde periode uitgezeten en overleefd. Wat gefrutsel voor het Groningse doel liep goed af. De Grizzlies veroverden de puck om hem gelijk weer kwijt te raken en dat was een regelmatig terugkerend patroon. Bovengenoemde buurvrouw was het zat en had nog slechts een woord voor de eigen jongens over: houthakkers.

Bijna zat ie goed, voor de Groningers dan. HYS kreeg straf, geen vruchten geplukt. HYS kreeg opnieuw straf en dat betekende een herkansing. Na wat mislukte pogingen eindelijk 5-2, gescoord door, drie keer raden…….., Blair LeFebvre en assist van Blair Tassone in de powerplay!

Een Hyser bleek een vasthoudertje, hij pakte een Grizzly en liet niet los. Beiden mochten uitrusten en daar waren wij het helemaal niet mee eens natuurlijk. De hele wedstrijd was er weinig gefloten, maar wij waren helaas weer de klos. Een forse uitbraak van een bekende Grizzly ging mis, terwijl het toch kat in het bakkie had kunnen zijn. Ik pinkte een traan weg.

We moesten het doen met een gewonnen derde periode, op zich best een leuke prestatie, en een einduitslag van 5-2 voor de Haagse club.

Een zeer vlotte wedstrijd, die in de loop van de avond aan aardigheid won. Een uitslag als bovengenoemd is natuurlijk geen ramp tegen een team dat duidelijk sterker is, maar een mens heeft altijd hoop en bij ijshockey kan het verkeren immers.

Dit verhaaltje is iets aan de late kant, want ondergetekende moest vanochtend haar harige vriend bij het logeeradres ophalen. Niks aan hoor als je thuiskomt zonder uitbundige begroeting. De poezen kijken je slechts met innige verontwaardiging aan, zo iets van: ‘dat gaat maar op stap, laat ons alleen en dan nu zeker lollig doen?’ Tja, je moet er wat voor over hebben!

Natuurlijk niet in de laatste plaats een zeer voorspoedig en sportief 2009 toegewenst voor mijn trouwe lezers en de rest van de wereld.