Kan er niet om lachen…..
En dan spreek ik over zaterdag 1 november 2008 in het prachtige theater van Eindhoven, alwaar de Pecoma Grizzlies de krachten mochten meten met de Kemphanen. Opnieuw een lange rit, maar je hebt er wat voor over immers. Maar niet om weer te verliezen met 6-1. Wat is er aan de hand met die brave borsten uit Groningen en ommelanden? Recessie alom? Maar niet bij de tegenstanders, dus niet alom.
Mogelijk had het Eindhovense publiek zo’n mooie overwinning niet voorzien, want echt veel zat er niet op de tribune. Eén familie zat dubbel te zijn, want zoonlief is naar Eindhoven verhuisd en een jarenlang hart in Groningen. Uiteengereten worden deze mensen als het ware.
Dit keer heb ik met verstand, ja heus soms heb ik dat een beetje, naar het inschaatsen gekeken en ik putte er enige hoop uit. Vervlogen dus en hoe dat zo gekomen is? Ik weet absoluut niet wat ik daarover moet schrijven, maar ik doe mijn best moet je maar denken. Aangeraden werd mij door een eveneens teleurgestelde supportster om maar geen column te schrijven uit chagrijn, maar dan ben ik helemaal voor nop naar het zuiden gereden, dus daar komt ie……
Trouwens even meende ik dat het nationale team het ijs op kwam, vanwege het oranje met blauwe shirt der Kemphanen, maar zo goed speelden ze nou ook weer niet.
De eerste periode startte in de eerste minuut wel aardig, richting doel der Kemphanen, nooit verkeerd. Alleen het verkeerde heel snel. Om te beginnen viel er een straf voor Groningen en om te eindigen scoorde Eindhoven 1-0. En we waren krap twee minuten op gang. De Grizzlies kropen met enige regelmaat door het oog van de naald. Mathieu stond weer in het doel en had aardig wat om handen. Een enkele kans voor de Grizzlies bleef zonder tastbaar resultaat. Wel resultaat scoorden de Kemphanen na 10.50 min. Door de stand op 2-0 te brengen. Ik pinkte een traan weg.
Tot ieders, nou het handjevol Groningse supporters dan, opluchting wist Lance Morrison de Grizzlies op het bord te zetten, hij werd geassisteerd door Ricardo Dijkema. Met powerplay werd door de Groningers niets gedaan. Kwestie van sportief zijn? Proberen te scoren als je compleet bent en geen misbruik maken van een verzwakte positie van de tegenstander? Lief hè!
Heel even, echt heel even meenden wij te mogen juichen, want kunstig via de lat ging de puck in het goede doel, niet dat van ons dus. Echter wat bleek? High stick en dat mag niet. Dus weg goede doel.
De tweede periode. Op een gegeven moment een vreselijk gemier voor het Eindhovense doel. Het enige wat er uit voortkwam was straf voor een Kemphaan, waar overigens niets mee gedaan werd door de Grizzlies, vast om bovengenoemde reden. Dit herhaalde zich nogmaals met hetzelfde resultaat. Geen dus. Mijn buurman, een enthousiast en kundig kijker, merkte enigszins zuur op dat de Groningse heren oogkleppen op hadden. Mij verbaasde dat niets. Van een straf voor de Grizzlies maakten de zuiderlingen wel gebruik, 3-1.
Soms aardige kansen voor de Grizzlies, dat wel. Punten, dat niet. Wel voor Eindhoven, 4-1.
Leuk dat er toch mensen zijn die optimistisch blijven. We moeten het van de derde periode hebben, werd er gezegd. Een waarheid als een koe, want van de eerste twee kunnen we het zeker niet meer krijgen.
Te beginnen: een straf voor Groningen, niet kijken en ze doen maar wat. Dat was de eerste indruk van de derde periode. En dan zegt men dat de eerste indruk de beste is. Die uitdrukkingen in de fraaie Nederlandse taal zijn er niet voor niets, dat merkten we al rap. Een vier minuten durende powerplay in het voordeel der Grizzlies tikte voorbij………..
Er werd wat geknoeid en geklungeld. Ik betrapte mijn buurvrouw op gesloten ogen. Dat wilde ik ook wel, maar dan kun je niet schrijven, dus met lede ogen zag ik aan hoe het 5-1 en 6-1 werd. Ik was nauwelijks meer in staat te klappen aan het einde van deze wedstrijd vanwege verlammingsverschijnselen in de klavieren.
Een lange weg terug opgeluisterd door een filosofische lezing. Dat helpt hoor. Ik ging onmiddellijk relativeren door mij af te vragen wat nu echt belangrijk is in het leven. Ik verklap het niet, denk er maar eens over na.
Mijn thuiskomst was ook al wat ongezellig. Mijn harig monster was uit logeren vanwege de verwachte late thuiskomst van het vrouwtje. Vanochtend moest ik vroeg uit de veren om hem op te halen. Vandaar dat ik enigszins duf achter de toetsen zit en baarlijke nonsens opschrijf.
Tot vanavond dan maar weer en voor de moedige lezers tot morgen. Om elf uur staat ie op de site en hopelijk wat vrolijker.
En dan spreek ik over zaterdag 1 november 2008 in het prachtige theater van Eindhoven, alwaar de Pecoma Grizzlies de krachten mochten meten met de Kemphanen. Opnieuw een lange rit, maar je hebt er wat voor over immers. Maar niet om weer te verliezen met 6-1. Wat is er aan de hand met die brave borsten uit Groningen en ommelanden? Recessie alom? Maar niet bij de tegenstanders, dus niet alom.
Mogelijk had het Eindhovense publiek zo’n mooie overwinning niet voorzien, want echt veel zat er niet op de tribune. Eén familie zat dubbel te zijn, want zoonlief is naar Eindhoven verhuisd en een jarenlang hart in Groningen. Uiteengereten worden deze mensen als het ware.
Dit keer heb ik met verstand, ja heus soms heb ik dat een beetje, naar het inschaatsen gekeken en ik putte er enige hoop uit. Vervlogen dus en hoe dat zo gekomen is? Ik weet absoluut niet wat ik daarover moet schrijven, maar ik doe mijn best moet je maar denken. Aangeraden werd mij door een eveneens teleurgestelde supportster om maar geen column te schrijven uit chagrijn, maar dan ben ik helemaal voor nop naar het zuiden gereden, dus daar komt ie……
Trouwens even meende ik dat het nationale team het ijs op kwam, vanwege het oranje met blauwe shirt der Kemphanen, maar zo goed speelden ze nou ook weer niet.
De eerste periode startte in de eerste minuut wel aardig, richting doel der Kemphanen, nooit verkeerd. Alleen het verkeerde heel snel. Om te beginnen viel er een straf voor Groningen en om te eindigen scoorde Eindhoven 1-0. En we waren krap twee minuten op gang. De Grizzlies kropen met enige regelmaat door het oog van de naald. Mathieu stond weer in het doel en had aardig wat om handen. Een enkele kans voor de Grizzlies bleef zonder tastbaar resultaat. Wel resultaat scoorden de Kemphanen na 10.50 min. Door de stand op 2-0 te brengen. Ik pinkte een traan weg.
Tot ieders, nou het handjevol Groningse supporters dan, opluchting wist Lance Morrison de Grizzlies op het bord te zetten, hij werd geassisteerd door Ricardo Dijkema. Met powerplay werd door de Groningers niets gedaan. Kwestie van sportief zijn? Proberen te scoren als je compleet bent en geen misbruik maken van een verzwakte positie van de tegenstander? Lief hè!
Heel even, echt heel even meenden wij te mogen juichen, want kunstig via de lat ging de puck in het goede doel, niet dat van ons dus. Echter wat bleek? High stick en dat mag niet. Dus weg goede doel.
De tweede periode. Op een gegeven moment een vreselijk gemier voor het Eindhovense doel. Het enige wat er uit voortkwam was straf voor een Kemphaan, waar overigens niets mee gedaan werd door de Grizzlies, vast om bovengenoemde reden. Dit herhaalde zich nogmaals met hetzelfde resultaat. Geen dus. Mijn buurman, een enthousiast en kundig kijker, merkte enigszins zuur op dat de Groningse heren oogkleppen op hadden. Mij verbaasde dat niets. Van een straf voor de Grizzlies maakten de zuiderlingen wel gebruik, 3-1.
Soms aardige kansen voor de Grizzlies, dat wel. Punten, dat niet. Wel voor Eindhoven, 4-1.
Leuk dat er toch mensen zijn die optimistisch blijven. We moeten het van de derde periode hebben, werd er gezegd. Een waarheid als een koe, want van de eerste twee kunnen we het zeker niet meer krijgen.
Te beginnen: een straf voor Groningen, niet kijken en ze doen maar wat. Dat was de eerste indruk van de derde periode. En dan zegt men dat de eerste indruk de beste is. Die uitdrukkingen in de fraaie Nederlandse taal zijn er niet voor niets, dat merkten we al rap. Een vier minuten durende powerplay in het voordeel der Grizzlies tikte voorbij………..
Er werd wat geknoeid en geklungeld. Ik betrapte mijn buurvrouw op gesloten ogen. Dat wilde ik ook wel, maar dan kun je niet schrijven, dus met lede ogen zag ik aan hoe het 5-1 en 6-1 werd. Ik was nauwelijks meer in staat te klappen aan het einde van deze wedstrijd vanwege verlammingsverschijnselen in de klavieren.
Een lange weg terug opgeluisterd door een filosofische lezing. Dat helpt hoor. Ik ging onmiddellijk relativeren door mij af te vragen wat nu echt belangrijk is in het leven. Ik verklap het niet, denk er maar eens over na.
Mijn thuiskomst was ook al wat ongezellig. Mijn harig monster was uit logeren vanwege de verwachte late thuiskomst van het vrouwtje. Vanochtend moest ik vroeg uit de veren om hem op te halen. Vandaar dat ik enigszins duf achter de toetsen zit en baarlijke nonsens opschrijf.
Tot vanavond dan maar weer en voor de moedige lezers tot morgen. Om elf uur staat ie op de site en hopelijk wat vrolijker.
