De derde wedstrijd
De derde wedstrijd in vier dagen, ga er maar aan staan. Dat deden de Grizzlies op zondag 1 februari 2009 op eigen bodem tegen HYS The Hague. Voor de zekerheid, The Hague is gewoon Den Haag hoor, maar het staat natuurlijk wel geletterd om het in het Engels te doen. Of, misschien zitten er zoveel buitenlanders in het team, dat je de Hollandse tak kunt verwaarlozen.
Er borrelde gelijk een boel nostalgie bij mij op, want ik woonde vele, vele jaren op zo’n mooie plek achter de duinen…… Ook het schoollied van mijn geweldige HBS had woorden van gelijke strekking en speelde door mijn gedachten. Toen hield ik al van ijshockey. Als ik zondagochtend geschaatst had op de HOKIJ, toentertijd nog in de Houtrusthallen, keek ik daarna naar het trainen van de ijshockeyers en vooral de Canadezen hadden mijn interesse. Wat je van ver haalt is lekker en tenslotte was ik, zoals je dat toen noemde, een bakvis, dus geďnteresseerd in de hele wereld.
De Haagse gasten werden ontvangen in een bomvolle ijshal in Kardinge, waar de trommelige begeleiding klaar stond voor de muzikale omlijsting. Zelfs een paar supporters uit Nordhorn waren weer van de partij. Dus aan aanmoediging geen gebrek.
De blauwhemden gingen er in de eerste periode gelijk met de puck vandoor, maar de Grizzlies lieten dat niet op zich zitten, pikten de puck in en trachtten te scoren, maar dat ging mis. Omgekeerd idem en zo wat heen en weer. Mathieu was uitstekend op dreef en graaide de puck overal vandaan, zoals wij van hem gewend zijn.
Een straf voor HYS leidde tot bijna. Een volgende kans werd door de fluit van scheidsmans te kop in gedrukt. Buuv en ik concludeerden al snel dat HYS grof speelde, dat bracht wel een straf voor hen en dat bood kansen. Echter opnieuw, ouderwets zou ik bijna zeggen, niets met de powerplay gedaan. Een hevig gefrutsel bij het Groningse doel leek zich goed op te lossen, doch HYS probeerde het nog eens en de puck zat erin, al was het slechts een centimeter, dat telt toch, 0-1. De Hagenaars hadden de smaak te pakken en bleven Mathieu bestoken, maar dat hielp gelukkig niet. Zo mochten wij pauzeren en onze conclusie was dat 0-1 tegen HYS niet een periodestand was om over te mopperen.
Volkomen verkleumd schaarden wij ons weer op de overvolle tribune. Er gaan vele kontjes op een bank bleek maar weer. De eerste constatering in de tweede periode was dat het passen niet overhelde of dat kleurenblindheid weer had toegeslagen. Het had iets van ‘als ik hem, de puck dus, maar kwijt ben’. Tot overmaat van ramp kregen de Grizzlies een straf, die naar de mening der Groningse supporters nergens op sloeg. Na veel gebeuk op Mathieu kwamen de Groningers er zonder kleerscheuren uit tevoorschijn. Er volgden wat mooie kansen, maar geen doelpunt. The Hague, dit even voor de Engelstaligen, lukte het wel en het werd 0-2. Een nieuwe straf voor de westerlingen leverde wel kansen, maar weer geen punten op, wel bijna….. Een HYS-speler speelde even handbal, maar dat bleek te mogen.
Wij maakten ons op voor de bekende balkonscčne, alwaar wij de kansen bespraken en tot de conclusie kwamen dat het nog steeds geen gekke stand was tot zover tegen de koploper.
De derde periode zou de oplossing moeten brengen, voor wie laat ik in het midden. Die kwam er natuurlijk, geen ontkomen aan. HYS mocht met een straf beginnen, daar had ik geen moeite mee. Het bracht geen punten in het laatje voor de Grizzlies. Het had er veel van dat de vermoeidheid toesloeg. HYS liet zich de kans niet ontgaan om er 0-3 van te maken. Bijna mochten de Grizzlies een punt aan hun kant laten schrijven. Bijna…… De zaken keerden zich om en Mathieu verrichtte een fraaie redding. Er viel opnieuw een straf voor de Pecomaatjes, de reden ontging ons totaal. Anderzijds werd er geen straf uitgedeeld voor het te pakken nemen van een Grizzly, het niet loslaten zelfs. Snap je dat nou juffrouw Snip?
Wat de Grizzlies ook probeerden, de puck wilde er niet in. Een duwerijtje en een Groninger mocht op de strafbank, terwijl hij naar onze smaak zo onschuldig was als een pasgeboren baby. Opnieuw keepte Mathieu zich het apenzuur. Toen de Grizzlies compleet waren, maakten de Hagenaars er 0-4 van. Wij dachten aanvankelijk dat Mathieu hem had gevangen, maar nee poppelepee. Nu kreeg gelukkig ook HYS een straf aan de bekende broek en dat leverde eindelijk de geredde eer op, 1-4, een doelpunt van Ram Sidhu met assist van Blair LeFebvre en Nick Pomponio. Het was inmiddels krap drie minuten voor de eindstreep. Dat weerhield HYS er niet van er nog 1-5 van te maken, overigens nadat er nog een mooie kans voor de Grizzlies naar de knoppen was gegaan. En 1-5 werd de eindstand.
Na een wat rommelig einde constateerden de supporters die ik na afloop sprak met mij, dat het duidelijk was dat ‘onze jongens’ er door zaten. Drie wedstrijden in vier dagen is natuurlijk ook niet niks en er zijn twee prachtige overwinningen binnen gehaald. Verliezen van de koploper is dan ook zeker geen schande. Er is zeker tot het laatste moment hard gewerkt door de spelers, daar valt niets op af te dingen.
Volgende week zijn zij weer lekker uitgerust en kunnen zij de strijd aan in Utrecht en thuis tegen Amsterdam.
