Het uur van de waarheid

Doen ze het of doen ze het niet, de Gijs Bears Groningen! Dat was de grote vraag op zaterdagavond 5 maart 2011. Plaats delict: Groningen. IJsbaan: Kardinge. Tegenstander: Amstel Tijgers Amsterdam.

Een half uur voor aanvang zat ondergetekende groen van de zenuwen op de tribune in de hoop dat het inschaatsen hoop zou geven. Nu ben ik optimistisch van aard, dus hield ik in mijn achterhoofd rekening met een derde wedstrijd in deze play offs…… we zouden het rond half elf wel weten.

Regeren is vooruitzien immers, dus voor zondag onderdak geregeld voor Rex,  onder voorbehoud.  Vind ik zo’n mooie uitdrukking, kun je nog alle kanten op.

Behalve inschaatsende lieden trof ik ook een stampvolle tribune en dat doet een oud mens toch zo goed. Ook de bende uit Mokum was fors vertegenwoordigd en, zo hoorde ik van een reeds aanwezige Groningse supporter, de aankomst  was luidruchtig.

Laten we gauw beginnen………..

Tom Korte vonden wij in het Groningse doel teneinde dat met zijn leven te verdedigen. Nauwelijks begonnen of de eerste aanvaring met de vijand vond al plaats. Zolang de straf voor de Tijgers is…….. Men ging zowel de goede als de verkeerde kant op en binnen twee minuten volgde weer een schermutseling, weer een uitstekende straf weggegeven! Een momentje later mocht ook een Bear zitten. Beide partijen raakten compleet. Weer straf voor Groningen, wij hadden niets gezien….. de Tijgers wel en scoorden 0-1, wel compleet natuurlijk. Weer straf, twee Tijgers en één Bear. Geen resultaten. Ik vond een nieuwe aanmoediging, namelijk ‘garnaal’. Grof geweld der Tijgers, geen straf. Van ons hadden ze billenkoek gekregen. Sterker nog een Bear kreeg twee minuten. Geen probleem voor Klaver Jan Middelweerd, gewoon 1-1 scoren in je dooie eentje. Ik was alweer schor.

Het bekende telraam lag zeker in de kleedkamer, straf voor Groningen. Wat kan het schelen, je scoort gewoon weer shorthanded vond Ricardo Dijkema na assist van Alwin Assenberg en Siem van Sluijs, 2-1.

Bemoedigend vonden wij in de pauze en met mijn schietgebedje om vooral zo door te gaan, startte de tweede periode. De schaatsen van een der Bears hadden het opgegeven, dus daar werd een oplossing voor gezocht en later gevonden. Vooralsnog bekwam een Bear na tien seconden al een straf, evenals een Tijger trouwens. Alles compleet, Tom druk aan de bak vanwege misselijke aanvallen van de tegenpartij. Kevin Kuiper bracht de voorsprong op 3-1, zonder assist. Wat straf voor beide clubs, dus daar was overheen te komen. De Groningers kropen door het oog van de naald. Tom had een mankement aan de helm. Toen het verholpen was kreeg hij het weer druk, alleen het hielp de Mokumers niet. Sterker nog, straf voor hen en Kenneth Keijzer maakte er een powerplay doelpunt van, 4-1, geassisteerd door Siem en Ricardo. Dat bleken de Tijgers ook te kunnen en sloten deze periode af met 4-2.

Hoopvol en gematigd optimistisch, want je weet maar nooit wat die Amsterdamse boeven nog te makken hebben immers in de derde periode. In ieder geval begon een Tijger met een fikse tik uit te delen aan een Bear en dat kwam op straf te staan en een minuutje later mocht er nog een naast gaan zitten. Schot tegen de lat hielp niet, maar een schot in het Amsterdamse doel wel, 5-2. De producent van dit powerplaymirakel was Alwin Assenberg, samen met Ricardo en Arjan Peters. Ik kon nog slechts rauwe kreten uitbrengen, mijn stem had het begeven door mijn uitbundig enthousiasme. Helaas lieten de Bears een steekje vallen, zeg maar gewoon dat ze oenig waren. In ieder geval kon Tom er niets aan doen, 5-3. Een volgende lelijke aanval stopte hij kundig. Even later 6-3 door een doelpunt van Klaver Jan met assist van Reinier Holthof en Danny Kerstholt en bijna weer……. Maar net niet. De Tijgers lieten hun agressieve tanden zien en dat leverde straf op en een verwijdering naar de douche. Uitstekend moment om een powerplaytje te scoren was het idee van Siem, daarbij geholpen door Alwin en Ricardo, 7-3. Behalve offside en een straf moesten de Tijgers het lijdelijk aanzien. Omgekeerd liep het gesmeerd. Opnieuw een powerplay situatie en 8-3 van de hand van Danny, samen met Siem en Dylan Foks.

De beide heren Keijzer mochten samen op de strafbank. Daar waren wij het niet mee eens, één van de twee dat was terecht, maar twee……… het was dat ons stemgeluid inmiddels niet meer te horen was, maar anders…….. De Tijgers probeerden wat ze konden, Tom redde 1, 2, 3, 4 maal en de Bears waren compleet.

Op het laatste nippertje deed een Amsterdammer nog een duit in het zakje en zo kwam de eindstand op 8-4 voor de Gijs Bears. Gillen, joelen, alles kwam uit de kast mede dankzij de alom bekende Lawaaischoppers op de tribune.

We gaan dus naar Amsterdam!!!! Weliswaar zonder stem en stokdoof!

Goed dat ik een beetje vooruit aan het regeren was geslagen.

Mijn zoon Tjalling, die zich deze wedstrijd niet had laten ontgaan (en dus hevig heimwee kreeg), verzocht mij de Bears te bedanken voor het cadeautje van de overwinning. Hij is vandaag jarig en je kunt je cadeautje net zo goed de avond ervoor incasseren immers. Ook namens mij, heel hartelijk dank. Jullie hebben een spannend schouwspel geboden!

En wat doen jullie vanavond????? Winnen toch zeker!!! Ik heb de smaak te pakken……jullie ook?  Was dit het uur van de waarheid? Ja toch zeker!!!