Strijd in de wildernis

Daar kon je op zaterdag 11 december 2010 in de Amsterdamse ijshal wel van spreken, want de Amstel Tijgers ontvingen de Gijs Bears uit Groningen. Wat wil je nog meer, Tijgers tegen Bears…….

Maar natuurlijk eerst de busreis er naar toe. Onze eigen Piet zat achter het stuur. Overigens werd ik in de bus al de vreselijkste zaken gewaar. Namelijk het ontbreken van enige onmisbare spelers bij de Bears en daarbovenop nog eens wat niet helemaal fitte heren vanwege om de hoek loerende of geloerd hebbende voorhoofdholte ontstekingen en iets met rare knieën, weet ik veel. Daarbij genomen de mare dat Amsterdam enige vernieuwing van stevig kaliber tot zich heeft genomen, deed mij rillen van narigheid. Als ik dat allemaal geweten had, was ik eerst even bij een drogist aangegaan om kilo’s kalmerende middelen te kopen!

Enfin tenslotte zaten we op de tribune naar het inschaatsen te kijken en zagen we een Bear ondersteund het ijs af gaan richting kleedkamer. Ook dat nog. Als dan een teambegeleider aan de dames op de tribune komt vragen om naald en draad, dan zakt je toch alles af. Punt één dachten wij dat genoemde jongeman gehecht moest worden, maar punt twee mag het duidelijk zijn dat geëmancipeerde dames anno 2010 natuurlijk daarmee niet meer in de tas rondlopen.

Gelukkig daagde de gekwetste jongeman weer op teneinde zijn rol op het strijdtoneel te vertolken. Want als Tijgers tegen Bears strijden, wat kun je dan anders verwachten. Hoopvol bedacht ik dat Bears vast beter tegen de kou kunnen dan Tijgers.

De Bears lieten even op zich wachten, maar toen snelden ze dan ook het ijs op om de eerste periode te starten. Tom Korte bevolkte het doel der Groningers.

Zou het een teken zijn vroeg ik mij schrikkig af toen de Tijgers er onmiddellijk met de puck vandoor gingen? De bijdehandjes bombardeerden het Groningse doel gelijk met flinke aanvallen, waar Tom wel een antwoord op had gelukkig.

Een mooie kans in de juiste richting mislukte, want de keeper stond in de weg. Amsterdam kwam weer terug, maar de aanval liep stuk op offside en nog eens. En toen geloofde ik mijn ogen niet, na wat grillig spel was het zomaar 0-1, een doelpunt voor de Bears gescoord door Danny Kerstholt met assist van Rodney Kuiper. De flinke vertegenwoordiging uit Groningen joelde het uit. Een paar sportieve Amsterdammers lachen met ons mee als een boer met kiespijn.

De scheids werd even geplet en toen, echt waar!!! Na 8.21 minuten in deze periode maakte Kenneth Keijzer er 0-2 van geassisteerd door Kevin Kuiper. Helaas begonnen toen de straffen te vallen en vooral voor de Bears. Dat leverde de Tijgers 1-2 op, waarmee wij compleet waren, doch dat kon niet voorkomen dat het zeer snel 2-2 werd. We hadden niet lang van de voorsprong kunnen genieten. Weer straf, bijna shorthanded maar net niet helemaal. Een achterbuurvrouw merkte fijntjes op dat het wel een flipperkast leek op het ijs. De vlam schoot nog in de pan voor het pauze werd, evenals een straf voor Groningen.

Bedrukt namen we plaats voor de tweede periode. Als dat maar goed gaat…… hele enge momenten. Eindelijk een Tijger op de strafbank, dat had al eerder gemogen van ons. Schot op de Tijgergoalie gevangen, die knul was ook niet gek. En nog eens bijna en daarna een afschuwelijke streek van de Amsterdammers, 3-2. Natuurlijk probeerden de Bears het ook, maar tevergeefs. Weer een oerwoudgevecht bij het Tijgerdoel. Veel gekwebbel met en door de scheidsen leidde tot twee Tijgers op het schavot. Joepie sprong mijn hart hoopvol op om vrijwel onmiddellijk in de schoenen te zinken, 4-2 en dat terwijl Groningen twee man meer op het ijs had. Als ik door mijn stoel had kunnen zakken had ik in een kleedkamer gelegen. De Tijgers hadden een abonnement op offside en dat was nog wel eens een redding voor de Bears. Een schermutseling hoorde er kennelijk bij. Straf, straf meer voor Groningen dan voor Amsterdam en gelukkig pauze om bij te komen van de narigheid.

Een Amsterdamse meneer had geconstateerd dat de Bears elkaar nogal verwijtend toespraken op de bank (netjes gezegd hè!) en dat ze daarmee hun ondergang tekenden. Leuk, daar ga je de derde periode mee in.

Toch begonnen de heren een powerplay en een mooie kans. Het mocht niet baten. Toen de Tijgers compleet waren gingen ze onmiddellijk het gevecht weer aan, ze lustten elkaar rauw. Er volgde geen straf op. Wel een lachsalvo, want een linesman ging onderuit en een fractie later nog eens. Hij werd ernstig toegesproken door de opperscheids, wie weet iets van ‘als jij niet schaatsen kan enz.’ Ik raadde hem rolschaatsen aan. Opnieuw een Bear straf, maar schadeloos compleet. Tot onze opluchting maakte nummer 88 te weten Reinier Holthof met assist van Gill Göbel er 4-3 van en wij kregen weer hoop. Er vloog nog een Tijger in ons doel, maar gelukkig geen puck. Groningen vroeg een time out en ook dat hielp niet meer. De laatste momenten verliet Tom het doel, wat mij alweer de gierende zenuwen bezorgde, maar het leverde niets meer op.

Zo werd de eindstand dus 4-3 voor de Tijgers. Het was duidelijk dat zij een leuke versterking hadden aangebracht. Voor de Bears was dat minder leuk. Overigens keepte Tom uitstekend vonden de supporters, maar  speelden onze heren geen flitsende wedstrijd en kun je rustig spreken van eigen schuld, dikke bult.

Volgende week naar Den Bosch, zoete lieve Gerretje. Laat alsjeblieft wat anders zien alsjeblieft, alsjeblieft…………