Victorie

Het was alweer zondag 22 januari 2012 en ik bevond mij die dag op de tribune van ons aller Kardinge, want daar traden  de Gijs Bears Groningen aan om de DESTIL Trappers Tilburg te verslaan. Dat was tenslotte de ultieme bedoeling.

Het is altijd wat lastig om een introotje te bedenken voor een thuiswedstrijd, hoewel de bus tegenwoordig ook een tamme aangelegenheid is eerlijk gezegd. Rustig dat wel! Maar gelukkig kwam ik al hond uitlatend iemand tegen, die ik eigenlijk liever niet tegen was gekomen. Dat lijkt tegenstrijdig, maar het verschafte mij een onderwerp en was in die zin mooi meegenomen. Kortom, ik trachtte aanvankelijk in mijn schulp te kruipen, maar ik bleek niet in staat mijn kop volledig te verstoppen. Bovendien verraadde Rex mij. De vraag die over mij uitgestort werd was, hoe gaat het met ijshockey. Goed bedoeld, dus barstte ik los. Gisteren weer gewonnen. Hoezo weer, was de reactie. Tja, dat was niet handig en liegen kan ik niet zo goed, dus nogmaals geprobeerd alles in te trekken wat ik had in de hoop dat ik bij nader inzien niet gezien werd. Mispoes, net als nog wel eens met de kansen van de Bears, hoewel ik dat niet gezegd heb natuurlijk, dat zou niet aardig zijn. Nee, heel positief gereageerd als ‘ze hadden even last van een midlife crisisje, maar zijn er nu helemaal bovenop’. Vandaar dat ik bloedzenuwachtig op de tribune zat, want stel……. dat mens gaat vast in de krant kijken. Nee, zo mag je niet denken vermaande ik mijzelf en terecht zou blijken.

Jeff  Honebeeke stond op het doel volgens een omstander, maar dat is te gek voor woorden, hij stond er gewoon in.

De eerste periode begon goed met na 10 seconden de eerste kans, maar die mislukte. Er volgde nog een mooie kans en toen probeerden de Trappers in te grijpen door een keihard schot op Jeff, die de puck keurig pareerde, doch op een pijnlijke manier en dat leek er niet goed uit te zien. Nu is Jeff een bikkel werd mij ingefluisterd en dat bleek, hij hernam zijn plek IN het doel, juist niet er op.

Na 2.38 minuutjes was het goed raak, Kevin Keijzer scoorde 1-0 met assist van Duncan Rode en Rodney Kuiper. Dat gaf hoop voor de toekomst! Bijna zat ie weer en nog eens. Jeff was even aan de beurt en opnieuw retour met bijna. Groningen kreeg straf, terecht heb ik mij laten vertellen. Een Bear schoot, maar het had meer een wippertje moeten zijn. Doch 2-0 kwam er aan, shorthanded nog wel. Kenneth Keijzer maakte deze treffer met assist van Siem van Sluijs.

Een poging tot 3-0 werd afgekeurd, Tilburg probeerde af en toe gevaarlijk te zijn, maar kreeg straf. De klok stond een paar seconden stil. Een diepzinnige gedachte schoot mij te binnen. Je kunt een klok stil zetten, maar de tijd niet……. Denk daar maar eens over na. Terwijl ik daarover nadacht schoot Klaver Jan Middelweerd powerplayend de 3-0 erin, geassisteerd door Mike Groenhof en Ricardo Dijkema.

Warempel begon de tweede periode weer met een mooie kans, maar men ging de verkeerde kant op en Tilburg scoorde 3-1. Gatver mompelde ik ontdaan. Maar Duncan nam wraak en zette de stand op 4-1 met assist van Mike Groenhof en Ricardo Dijkema. Een goede minuut later deed Danny Kerstholt een powerplay duit in het zakje, 5-1 met assist van Klaver Jan Middelweerd. Een paar keer bijna, op een haar na en zo maar door. De zuiderlingen maakten af en toe een klein uitstapje richting Jeff, maar tevergeefs. Een volgende Trapperstraf  had een powerplay doelpunt voor Groningen tot gevolg, 6-1, gescoord door Danny Kerstholt met behulp van de heren Rodney Kuiper en Klaver Jan. Opnieuw kreeg een Trapper straf, hij trapte te hard.

En zo kwamen we opgewekt in de derde periode. Tilburg raakte schadevrij compleet en Groningen kreeg straf. Overigens bleken we Siem van Sluijs verder te moeten missen vanwege een onaangename confrontatie met de boarding.

Een paar minuten later wist Duncan Rode er 7-1 van te maken, met hulp van Jolke Balt en Kevin Keijzer. Het publiek om mij heen juichte luid toen eindelijk Guido Steenhuis een kans kreeg op het ijs en even later het andere stiefkind Kris Snijder. Unaniem besloten wij dat je ze er best bij kunt hebben. Wat gekukel voor het goede doel en weer bijna en toen werd het knokken, een zebra wierp zich met ware doodsverachting op de kluwen. Enfin dat leverde straf op natuurlijk, niet voor de zebra uiteraard. Nogal ingewikkeld, maar in ieder geval twee partijen Fisticuffs en twee stuks 2 minuten. Fisticuffs heb ik opgezocht, want het klonk mij gisteren al erg modern en onbekend in de oren: ‘vuistgevecht, groffer dan Fighting’. Er bestaat ook Fisticuffs Lyrics, maar dat heeft met zingen te maken en niet in de kerk.

Om weer even serieus te worden, nog een Trapper mocht naar de bank en volkomen terecht maakte Kenneth Keijzer van die gelegenheid gebruik er 8-1 van te maken. Duncan Rode en Jolke Balt mochten helpen. We hoopten op de tribune op 10 punten op het bord, maar met de 9-1 die het tenslotte werd, waren we dik tevreden. Dat laatste doelpunt kwam op naam van Duncan Rode, met assist van Jolke Balt en Kenneth Keijzer.

Dat doet een mens goed, een forse overwinning. Wat een mooi weekend, bij Den Bosch begon de victorie. Ga zo door jongens. Jammer dat er, naar mij werd verteld, twee Bears geblesseerd zijn geraakt. Gauw weer op de pikkels hoor, want zaterdag staat Zoetermeer op het programma om ingemaakt te worden!