Fris en fruitig

Een zwaar weekend voor de spelers van Gijs Bears Groningen, want op zondag 31 oktober 2010 ontvingen zij in het eigen heiligdom de gevreesde Mokumers, de Amstel Tijgers uit Amsterdam dus. ‘Gevreesde’  waarschijnlijk meer door mij dan door de Bears en wel omdat de wedstrijd in Den Haag de avond ervoor natuurlijk ook niet sobertjes was. Een voordeel leek mij dat een paar spelers die zaterdag ontbraken, nu de dans niet ontsprongen en zeker fris en fruitig zouden zijn.

Een volle tribune kon zorgen voor de noodzakelijke aanmoediging, daar zou het niet aan liggen. Het inschaatsen bemoedigde mij zeker, dus vooruit met de geit……..

De eerste periode, Tom Korte in het doel. Ik zat nauwelijks klaar met pen en papier, fok op de kokkert of ik kreeg de schrik van mijn leven. Als het niet erger is, hoor ik al zeggen. Amsterdam scoorde na 52 (TWEEENVIJFTIG!!!) seconden 0-1. Met het omgekeerde zou ik niet zitten trouwens.

De vreselijke aanvallen der Tijgers met ontblote tanden gingen maar door en Groningen kreeg er een straf bij om de kansen nog eens te verkleinen. Het was veine dat er geen doelpunt door viel. Dat viel wel en slecht natuurlijk na bijna 6,5 minuut, 0-2. Er volgden wat kansen voor de Bears, maar de Tijgers en hun goalie grepen steeds in. Daarbij kwam ook dat Groningen af en toe een cadeautje weggaf.

Een prachtige uitbraak der Bears kwam wel in het doel terecht, doch niet de puck en wel de speler en dat door de hulp van een brutale Tijger. Het leverde een penaltyshot op, echter geen punt.

Door het oog van de naald en louter door ingrijpen van een speler werd meer kommer en kwel voorkomen. Een inspanning richting goede doel zat bijna. De geleerden verschilden van mening bleek in de pauze of dit nu wel of niet het doel bereikt zou hebben. De scheids besliste van niet en hij is het opperhoofd.

Al snel in de tweede periode kreeg een Amsterdammertje op zijn mieter en dat betekende twee minuten powerplay voor de Groningers. Niet dat het hielp, de getijgerde keeper was te goed. Ik had hem graag gewisseld voor een slagje minder. Kansen genoeg voor Gijs, maar net genoemde jongen stond voortdurend in de weg. Af en toe dook een vlaag van kleurenblindheid op bij de eigen spelers en dan erger je je op de tribune toch groen en geel. Weer kansen, mis en toen na wat gerommel voor het Groningse doel 0-3. Ik trok langzaam maar zeker wit weg, kleurloos zat ik op de bank. Amsterdam kreeg straf, mooie kans weer gevangen en tot overmaat van ramp scoorde de vijand 0-4 shorthanded, je moet maar durven.

Mokum had er nog niet genoeg van en trachtte opnieuw de stand te verhogen, maar Tom belemmerde deze lelijke poging, waarbij hij zelf op een Amsterdammer ging liggen, niet op de puck die was al weg. In ieder geval konden we even lachen. Nog wat straf voor Groningen, waarmee het publiek het niet altijd eens was. Tom kreeg het weer zwaar te verduren, maar hield de schade beperkt. Pogingen der Bears liepen stuk op de goalie van de Tijgers. Een straf voor hen kon ik alleen maar toejuichen, zo viel er tenminste iets te juichen.

Een frisse neus gehaald en moed verzameld voor de derde periode. Nog even powerplay dus, maar de inspanning om te scoren leverde hooguit een mooie vangbal op. Een nieuwe straf voor Amsterdam bracht eindelijk het eerste doelpunt voor Groningen teweeg. Kevin Kuiper redde de eer met assist van Ricardo Dijkema, 1-4.

Nog meer kansen, een kluwentje spelers, maar geen punt. Gelukkig weer een Tijger op de strafbank en weer benutten de Bears de powerplay. Arjan Peters zette met een pracht schot de stand op 2-4 geassisteerd door Alwin Assenberg. Het kan dus wel, was de conclusie op de tribune. Ja dat vonden de Amsterdammers ook en maakten een vuist door hun 5^e doelpunt te scoren. Mijn laffe karakter deed zich gelden, want ik wilde weglopen…….. Net op tijd maakte Alwin Assenberg er 3-5 van met assist van Kevin kuiper en Kenneth Keijzer. Ik bleef toch maar zitten. Een andere poging werd weer netjes gevangen. Time out voor Groningen deed er niets meer aan af of toe. De eindstand bleef 3-5.

Normaal gesproken kan ik goed tegen mijn verlies. Bij klaverjassen, volleybal enzo, maar als MIJN Gijs Bears verliezen, lijd ik vreselijk. Ik kan er niet tegen. In de auto naar huis rijdend snik ik het uit, thuisgekomen werp ik mij op een versnapering, steek de zoveelste sigaret op. Maar dan…………. dan komt mijn optimistische aard boven drijven en vertelt mij: nieuwe wedstrijden, nieuwe kansen en bovendien ze hebben toch al veel gewonnen. Het kan niet alle dagen feest zijn, hoewel als dat zou kunnen……….

Eerlijk toegegeven, het was best een aardige wedstrijd om naar te kijken. De Gijs Bears hebben zeker hun best gedaan. Er zat vaart in, van gevolgen van de zware wedstrijd van de avond ervoor was geen sprake. Echter Amsterdam was nog frisser, fruitiger wil ik niet zeggen, wel sneller en dan houdt het gewoon op. Ach, en tweede in de competitie is ook niet gek immers, maar dat moeten de heren natuurlijk nog wel bewijzen. Ze zijn er nog niet, maar komen er wel!