Voor de leeuwen

Zondag 24 oktober 2010 ontvingen de Gijs Bears hun collega’s uit Dordrecht, de Lions, in Kardinge en daar had ik hoge verwachtingen van. Van de Gijs Bears uiteraard. Dat viel nogal tegen zoals verder zal blijken. Mogelijk nog onder de indruk van de Utrechtse trip, let op: met een kleine letter.

De wedstrijd werd pas begonnen na een kleine plechtigheid, een nagedachtenis aan Henk Göbel. Shirt nr. 9 werd aan zijn naasten aangeboden en een minuut stilte werd in acht genomen. Het was voor velen weer even kippenvel.

Jeff Honebeeke verdedigde het Groningse doel in de eerste periode. Teneinde de opbeurende woorden van mijn buurman om vooral positief te blijven, recht te doen, zal ik mij dienovereenkomstig trachten uit te drukken. Het begon positief sloom. Een Lion op de strafbank was natuurlijk prima en het powerplay doelpunt dat Siem van Sluijs toen scoorde deed mij alle sloomheid vergeten, 1-0. Niet te vergeten, de assists waren van Dylan Foks en Ricardo Dijkema.

Straf voor Gijs, een worsteling en nog een straf erbij, de Lions zouden gek zijn als ze daar geen gebruik van hadden gemaakt, +2 dat moet kunnen. Dat kon 1-1. Jasses, zei ik hartgrondig. Verder geen schade en compleet. De goalie der Lions was te goed naar mijn zin, de aanval van hen trouwens ook, want het werd 1-2. Mijn reactie durf ik niet aan de computer toe te vertrouwen. Die slaat op tilt. Gelukkig wist Kevin Keijzer er 2-2 van te maken met behulp van Daan van Fessum en Rodney Kuiper. Ik kreeg weer een beetje lucht. Niet voor lang, het werd 2-3 en het kon nog erger 2-4. Dat laatste punt voor Dordrecht weer uit een +2 situatie. Wat hebben onze jongens??

In de rookpauze bespraken wij deze schokkende toestand en mopperden danig op de straffen die naar onze visie niet nodig waren geweest. Tenslotte zijn wij de stuurlui aan de wal en weten het per definitie beter. We besloten dan ook toch maar naar winst uit te kijken, tenslotte kennen wij de jongens, ze laten het vast niet in de lap hangen.

In de tweede periode vonden we Tom Korte in het doel. Het begon al griezelig, ik durfde niet meer te kijken. Gelukkig had Tom alles in de hand, ook de op hem af suizende pucks. Een leuke kans ging aan de Gijsneuzen voorbij. Er mag niet van behind gecheckt worden, dus 2 + 10 minuten voor Groningen. Schadevrij, dat wel, maar even later weer straf. Enkele spelers van beide clubs begonnen te plukharen, dus beiden straf. Gelukkig bewoog het spel zich in de goede richting, het schot was echter zo beminnelijk, dat ik hem zelfs had kunnen houden (nou ja, hoop ik).

Niet te geloven, maar echt gebeurd: te veel Bears op het ijs, ssstttrrrafff…….. weer een partijtje worstelen, twee Lions op de strafbank en twee Bears. Mijn buurvrouw, wiens wijsheid ik niet in twijfel trek, merkte op ‘onprofessionaliteit’. Een lang woord met een diepe betekenis, denk er maar eens over na. Tenslotte mocht een Lion even pauzeren en daarna iedereen. Een periode die behalve straffen niets opleverde en dus ook geen verdere tegendoelpunten.

Met de moed der wanhoop zocht ik voor de derde periode mijn plekje op de tribune weer op. Van mijn buurvrouw kreeg ik een goede tip. Marsepein helpt bij depressies, zij eet het al jaren en haar vechtgenoot sponsort het eenmaal per jaar, dus………

Het is lelijk, ik geef het eerlijk toe, maar ik kan zo genieten van straf voor de tegenpartij. Daar begon het mee en nog eens een paar er overheen. Echter Kevin Keijzer wachtte heel sportief tot ze compleet waren en toen scoorde hij 3-4, geassisteerd door Arjan Peter en Kevin Kuiper. Met nog meer dan de halve periode voor de boeg zag ik het weer wat gloren. En zeker toen er weer een Lion werd weggestuurd voor 2 + 10 minuten. En nog een stouterd die abusede tegen een offical. Het zat er niet in en al helemaal niet meer toen Groningen ook een straf veroverde. Time out mocht niet baten, Tom uit het doel diende het doel niet meer. Niets hielp dus. Eindstand 3-4 voor Dordrecht.

Gijs Bears verloor de eerste wedstrijd van dit seizoen. Zij waren voor de leeuwen geworpen en delfden het onderspit. Het waren ook niet de Bears die wij gewend waren. Niet op dreef, hangende schouders, droeve blik, kortom vermoedelijk waren onze helden nog vermoeid van de wedstrijd in Utrecht en laat naar bed zei duimelot.

Maar ik zou positief blijven, had ik plechtig beloofd. Dus:::: volgende weekend in Den Haag winnen. Ik ben wel een Haags nufje, maar ze mogen best verliezen van mij. En om alles goed te maken, die zondag Amsterdam zand laten happen. Afgesproken? Goed zo!!!