Dissonant

En dat is zacht uitgedrukt voor de wedstrijd van zondag 6 maart 2011 in Amsterdam, waar de Gijs Bears Groningen de derde wedstrijd tegen de Amstel Tijgers in de halve finales speelden. Breek me de bek niet open!

De heenreis verliep rustig zonder enige wanklank. De zon scheen vrolijk door de busraampjes in de smoelen der passagiers voorin en tot ongenoegen van een bekende meneer zat er geen uitknop aan, maar hij redde zich aardig met een tas als zonnescherm.

In Amsterdam aangekomen liep het langzaamaan vol met Groningse supporters. Hartverwarmend mag ik wel zeggen. Van groot tot klein, gewapend met een handjeklap of hoe zo’n ding mag heten, tot trommel groot en klein en blaasdingen.  Bij het inroken merkte een Groningse supporter op dat het zelfs naar Groningen rook!

En wat gaan we doen, was de hamvraag? Winnen, nou en gelachen dat we hebben…….

Hoewel het inschaatsen mij inspirerend voor was gekomen, leken de Gijs Bears niet erg op dreef te kunnen komen in de eerste periode. Voor ik het vergeet, Tom Korte stond in het doel voor de Groningers.

De eerste poging der Tijgers leverde slechts een kluit spelers in het verschoven doel der Bears op. Het eerste schot op het goede doel ging ook mis. Echter na ruim vier minuten was het raak, voor Amsterdam dan, 1-0. Even later 2-0. Wat rollebollen voor het goede doel trof geen doel. En tellen zullen ze wel nooit meer leren…… too many enz. dus straf voor Groningen. Na een mooie redding van Tom waren ze weer compleet. Gill Göbel vertoonde zijn circustalent door een prachtige salto te laten zien. Er gebeurde iets, waarvan men zei dat de tegenpartij het deed, maar Groningen kreeg straf. Het leven kan zo onrechtvaardig zijn! Tom redde en redde en compleet. Weer knokkerij en een misselijke jongeman genaamd nr. 77 ruimde het veld.

Meer gebeurde er niet in deze periode, maar we hadden nog wat tegoed……

Er stond nog een restje powerplay in de tweede periode en da’s een mooi begin. Het hielp niet en een Bear kreeg een terechte straf, dat kan ook natuurlijk. Een beetje naar de ene kant en een beetje naar de andere en compleet.

En toen begon de ellende. Een aantal heren boog zich over een plekje in het ijs. Daar is niets mis mee op zich want ijs is heel mooi om te zien, maar er bleek een wak te zijn. Nou dacht ik onnozele hals dat een wak bij natuurijs hoorde, maar nee. Er werd ernstig bestudeerd, gedelibereerd en daar kwamen twee ijsmeesters gewapend met groen voorjaarsgieterje en blauw emmertje met sneeuw. Aansluitend een brandblusser. Er werd wat aangestampt, gesproeid, de blusser gaf rook, weer stampen, weer blussen enz. gietertje, emmertje, blusser exit. Extra pauze ingelast, dus wachten. Intussen gaf Gill een aantrekkelijke voorstelling op het ijs, hij reed ritmisch wiebelend rond. Tien minuten moesten we wachten….. zamboni erover, drijfnat de handel, nu nog drogen………. Met intelligente oogopslag bestudeerden vele heren het voormalige wak en confereerden. Wij vonden het een beetje te gek worden, zij niet. Opnieuw het groene gietertje, de blauwe emmer en de zamboni op het toneel. Een half uur wachten. Er gebeurde verder niets behalve dat allen zich weer om de gewraakte plek schaarden om ernstig met elkander te overleggen. Volgens een supporter had de opperscheids inmiddels zwembandjes om.

Tenslotte werd het ijs goedgekeurd, er mocht vijf minuten ingeschaatst worden en dan moesten ze weer los. Inmiddels waren wij vijf kwartier verder en wees de klok half elf aan…….

Gekkenwerk was onze conclusie, wij waren al lens, laat staan de jongens die trouwens ook nog koud waren. Er waren al heel wat supporters naar huis gegaan, van beide partijen.

Vervolg tweede periode bij vijf minuten en wat.

Aanvankelijk de goede kant op. Weer too many...., domme garnalen! Tom stopte de Tijgeraanval. Volgens omstanders een straf voor Groningen die nergens op sloeg. Doel voortdurend los. 3-0 en compleet. Tijger straf en in die powerplay wist Arjan Peters er 3-1 van te maken met assist Reinier Holthof en Siem van Sluijs. Bijna …. Opnieuw een Tijger op de strafbank en opnieuw bijna en de toeter voor het eind der periode gevolgd door een knokpartij.

De derde periode bracht dus voor beiden straf, t.w. drie Tijgers en twee Bears. Een verzoek geen vuurwerk af te steken was een goed idee, want wij schrokken ons lam en mijn hart had al zo te lijden. Amsterdam scoorde shorthanded 4-1. Het verschuiven van het doel ging gewoon door, werd door een Tijger van de plek geduwd en een Bear mocht plaatsvervangend voor Tom gaan zitten. Dan zakt je toch alles af in de kou. Het werd 5-1, weer straf Groningen, en hij mocht douchen. Powerplay 6-1, idem 7-1, idem 8-1. Tom leek geblesseerd, Jeff Honebeeke zou hem vervangen, maar het viel mee en daar stond ie weer. 9-1 kon er ook nog wel bij. Een Bear kreeg straf voor ‘refuse to start’, nog nooit van gehoord maar dat zegt niets. Kan het me haast niet voorstellen en als lichte wraak scoorde genoemde speler Reinier Holthof even later shorthanded 9-2 met assist van Danny Kerstholt. Amsterdam maakte er een rond getal van 10-2.

Het doel bleef verschuiven of het geen geld kostte. Schermutselingen, straffen van 2 tot 20 minuten, behalve irritatie was er niets meer te beleven.

Een dissonant op ieder gebied. Prut ijs, prut doel en prut scheids. Dat laatste durf ik niet te zeggen hoor, ik heb er geen verstand van, maar je legt het oor te luisteren en dan vertolluk ik de gevoelens van het volluk immers.

Als ik met eigen vervoer was geweest, was ik afgetaaid. Verliezen is niet erg, maar hier zat onze jongens echt alles tegen. En laten we eerlijk zijn, Amsterdam had het materiaal niet erg op orde, te denken aan het ijs wat in het begin op bovengenoemde plek het al deed vermoeden vanwege de witte vlekken heb ik me laten vertellen, de dansende doelen. Oh ja, en dat vind ik toch wel even de moeite om te vermelden. Vorige week had ik al een opmerking over de verkeerd gespelde namen op het programmablaadje. Er was één verbetering, Tom heette niet meer Lorte, maar heus Korte. Verder bleven wij zitten met ene Rodeny Kuipers, een Gylan Foks, een Kivin Kuiper en een  Kevin Assenbrurg (A). Alwin Assenberg was er ook hoor. Niet belangrijk, maar eveneens een slordige dissonant, niet Alwin natuurlijk, maar de spelling die toch haarfijn van de sheets uit het verleden te halen is.

Leuk dat Amsterdam al kon melden wanneer de finale zou worden gespeeld……. Als ex-Hagenaar wilde ik dat wel weten, maar kon het nog nergens op de site vinden. Dat zegt uiteraard niet alles.

Het werd een latertje, maar we waren wel thuis voor het volgende seizoen begint. Jammer dat dit seizoen zo afgesloten is, maar kop op, jullie zijn nog jong, er volgen nog vele seizoenen!