Bijna, bijna, bijna………

Maak je nu niet gelijk zorgen. Het betekent niet dat de Gijs Bears uit Groningen op zondag 14 november 2010 verloren in Nijmegen van de Romijnders Devils ter plekke. Dat niet natuurlijk.

Het was een vlotte busreis met een piepklein filetje, doch stilstaan was er niet bij. Uiteraard amuseerden de reizigers zich opperbest. De spelers waren rustig, er viel geen film te bekijken, zelfs geen seksfilm. Dat betekende niet dat we geen saillante details konden beluisteren……….. Verder bleek een van de begeleiders een ‘grote visser’. Niet naar complimenten hoor, maar vooral achter het net. Daar was hij zo moe van geworden dat hij de hele zondagmorgen had uitgeslapen teneinde fris in de bank te kunnen staan, vooral voor het net. Dezelfde heer had alweer moeite met zijn velletje, van de worst bedoel ik dan.

Ook kwamen mij geruchten ter ore van Nijmeegse eredivisie spelers die vanwege gebrek aan eigen werkzaamheden mee zouden doen met de 1^e divisie. De schrik sloeg mij om het hart, voor zover ik dat nog heb, want het is me in de loop der jaren vele malen in de schoenen gezakt.

Aangekomen in het Triavium, door de slagbomen geloodst  door de grote visser, veranderden wij stante pede in ijspegels. Daarenboven ontvingen wij de schrikkelijke mededeling dat de wedstrijd later zou beginnen. Doch Groningse supporters zijn ijzersterk! Wij, zo’n man/vrouw of zes,  redden het en gezeten op ijskoude stoeltjes, die overigens de hele avond niet warm wilden worden, konden wij de voorstelling gadeslaan.

Er moet mij weer even iets over de shirts van de Devils over de bevroren lippen. Jasses, wat een poepkleur……… eigenlijk meer diarree……….

Tom Korte bevolkte het Groningse doel. De eerste periode begon met een beeldige kans en de puck zat bijna en nog eens bijna en niet te vergeten weer bijna. Zo ging het nog even door, echter toen zag Kenneth Keijzer niet alleen het licht, maar ook het doel, 0-1. Hij werd geassisteerd door Kevin Kuiper en we bevonden ons 4.37 minuten in de wedstrijd. Er werd snel daarna een straf uitgedeeld, te weten tripping, aan een Bear die daarmee zijn naam eer aandeed. Bijna een shorthanded doelpunt, maar net niet helemaal. De Gijsies raakten schadevrij compleet. Het spel ging weer de goede kant uit, doch viel in de herhaling: bijna, weer bijna, net niet enz. De Nijmeegse keeper was te wakker en te eredivisie werd mij later ingefluisterd.

De Devils kregen straf, geen winst er uitgehaald door de Bears, die ook straf kregen , bijna weer shorthanded presteerden. Enfin, bijna……….

In de tweede periode zat één van de mannelijke supporters uit het hoge noorden achter ons en hij is een precies man zoals bleek. Hij telde de kansen. Zo kon hij ons vertellen dat in deze periode de vierde kans pas zoden aan de dijk zette. Het werd 0-2. Ik noteerde nummer 39 en dat is Kevin Keijzer, doch hierover later meer, want ik wil een en ander wel chronologisch houden, zo precies ben ik dan ook wel weer.

Na zes minuten waren er zes kansen opgemerkt, na acht minuten acht stuks. Bij de elfde kans werd er powerplay 0-3 gescoord door Pim Holthof zoals op de sheet werd genoteerd, dit met assist van Alwin Assenberg en Ricardo Dijkema. Nu was de grap dat Pim helemaal niet op het ijs stond. Dat was zijn broertje Reinier, numero 10. Ach, overal worden fouten gemaakt en wat zouden we anders op deze aardkloot nog te zoeken hebben? Dan gingen we toch hemelen.

De vijftiende kans was na 10,5 minuten in deze periode. Straf, compleet. Grote waffel, persoonlijke straf. Onze achterbuursupporter werd moedeloos bij twintig kansen en hield op met tellen. Volgens mij bij, pak hem beet, de vijfentwintigste kans scoorde Dylan Foks 0-4, met assist van zijn maatjes Kevin Kuiper en Klaver Jan Middelweerd. Opgewekt met perspectief voor ogen voor uitbreiding van het aantal gunstige punten, gingen wij pauzeren om buiten warm te worden.

Teruggekomen in de vrieskast liepen wij Gill Göbel bijna ondersteboven. Wij raakten ook ondersteboven toen wij de reden van zijn aanwezigheid  op de tribune hoorden, geheel gehuld in burgerkledij trouwens. De brave borst bleek niet op de sheet te staan, dus gewoon vergeten, en dat betekende ondanks het bondsnummer wat wel geleverd kon worden, dat hij verwijderd werd. Wat nog erger was, het door hem gemaakte doelpunt verviel en dat was het doelpunt wat ik zo lichtzinnig aan Kevin Kerijzer had toebedeeld, het tweede dus.

Zo begonnen de Gijs Bears met 0-3 aan de derde periode.

Mogelijk dat dat de reden was dat de fut er helemaal uit leek. Er werd wat geklungeld. Bijna, maar nu aan de verkeerde kant. Straf, compleet. Door het oog van de naald. Weer vele kansen, maar…………… ik zeg niks meer. Nu ook kansen voor Nijmegen, doch Tom stond in het doel weet je wel.

Gewonnen met 0-3, dat wel natuurlijk. Maar natte kranten, dat ook wel natuurlijk.

Geluiden als ‘ik heb nog nooit zo’n slechte wedstrijd gezien’ sta ik niet helemaal achter. Heus ik heb ze slechter gezien. Laten we het er op houden dat niet iedereen altijd zijn ‘dag’ heeft. Dat moeten de jongens natuurlijk niet allemaal tegelijk hebben. Gewoon even goede afspraken maken daarover!

Hoe dan ook, met drie punten ga je toch opgewekt naar huis. Ook met uitmuntend spel waren het er niet meer geworden immers.

Om weg te komen had de buschauffeur de hulp van onze grote visser nodig. Gelukkig had dit niets met netten te maken. Hij liep vooruit naar de slagboom en als een ware Samson hield hij met mannenmoed de slagboom omhoog. Even was ik bang dat Samson vergeten zou worden, maar nee hoor, hij zat dra op zijn plekje. Het zal je maar gebeuren, wij in Groningen aangekomen tegen elf uur en hij nog steeds met die slagboom omhoog staan in Nijmegen, hij zou zeker in een zoutpilaar zijn veranderd.