Scheiden doet lijden

Zo met die titel heb ik gelijk alle soorten ‘ei/ij’ gehad en het is nog duidelijk ook. Voor mij elk jaar weer een diep gat, maar daarmee haal ik ouwe koeien uit de sloot.

Zaterdag 19 maart 2011. Om te beginnen een toernooi van U17 waar ik een staartje van heb meegepakt. Genoeg echter om te kunnen zeggen dat het geslaagd was. Grote winnaar was Gijs Bears, nummer 2 Dordrecht, nummer drie Utrecht en als hekkensluiter Nijmegen.

Traditioneel wordt er door de Gijs Bears in Kardinge een wedstrijd georganiseerd van ouders tegen ouders. Dat is een happening, want zoveel ervaring hebben sommige ouders niet. Overigens zijn er ook een paar oude rotten in het vak. Kortom het is een amusant schouwspel. Dit keer versterkt met eerste divisie spelers teneinde deze in dit seizoen nog eens aan het werk te zien, anders ging het zo als een nachtkaars uit zeker na de avonturen in Amsterdam. Versterkt is misschien wat chauvinistisch, maar gezien mijn hevige partijdigheid kan ik mij dat best permitteren. Bovendien konden ook zij op deze wijze gepast afscheid nemen op eigen bodem.

Zie hieronder mijn belevenissen op de tribune.

Alles is mogelijk bij ouders tegen ouders. Het was eerst een heel gedoe om de twee partijen in de verschillende shirts te hijsen. Tenslotte krijg je anders witte versterking tussen gekleurde ouders. Shirtje uit, shirtje aan en uiteindelijk stonden er twee verschillend gekleurde teams. Dat alles mogelijk is en dat stemde mij hoopvol, bleek toen een der goalies gewapend met een stick die leek te wijzen op een wedstrijd van reuzen en gezeten op een stoeltje in het doel plaats nam. Die hoop voor mij is dan als volgt. Ik mag nog erg graag volleyballen en stel mij voor dit vol te houden tot ik ca. 101 ben en dan desnoods met rollator.

Maar goed, terug naar de ijsvloer. Het 1^e team was gehuld in smetteloos wit, het 2^e in een ratjetoe, in ieder geval niet wit en smetteloos??? Overigens waren beide goalies wel wit, hoewel ik over de smetteloosheid niets durf te zeggen.

De wedstrijd verliep zonder gesproken woord, zonder klok en volgens mijn ondeskundige opmerkingsgave zonder regels. Er bleken ook geen periodes te zijn.

De eerste aanval op het stoelendoel werd toch vakkundig afgeslagen, zo vakkundig dat de goalie van zijn stoel viel en het wel enige moeite kostte om er weer op te klauteren. De eerste doelpunten vielen in het voordeel der witten, 1-0 en 2-0.

De gestoelde goalie werd gewisseld voor een gewone lange witte. Wij lachten ons een kriek, want er werd regelmatig beminnelijk over de puck gemaaid. Gezien de vermenging der shirts hadden we geen notie wie wie was behoudens een enkele uitzondering van een snuiter die in zijn eigen kloffie zat. De scheidsen waren vermoedelijk voor decoratie, want ze werden niet moe van het fluiten.

Het werd 2-1 en om de spanning er in te houden 2-2. Tom, want die herkende ik wel,  kreeg het druk. Het werd 2-3, 2-4, hoewel mij werd verteld dat de laatste niet telde???? 3-3????? Ik kon er geen touw meer aan vast knopen en ik was niet de enige.

Wat bleek een stick toch handig om je evenwicht mee te kunnen bewaren en wie niet kan remmen gebruikte gewoon de boarding om tegenaan te kwakken. Af en toe werd hoog spel gespeeld. De versterking deed zijn uiterste best om niet te versterken. Met assist van de tegenstander werd het mogelijk 3-4. Wij waren immers de tel kwijt. Er werd gesproken van 3-5 van 4-5 hellup!!!

In de pauze werd mij verzekerd dat het 6-6 was geworden, want het laatste en 4^e doelpunt der witten telde voor 3. Dat lijkt mij een alleszins redelijke redenering.

Na afloop van deze geslaagde wedstrijd waarbij de lachspieren van de tribune- bezetters goed waren getraind, moest de wedstrijd van de Racoons tegen de Hotpucks Heerenveen nog gespeeld worden. Dat leverde opnieuw veel dolle pret op en een overtuigende overwinning voor de Groningse Racoons, 13-2.

In de kantine waren velen in de gelegenheid afscheid te nemen van de 1^e divisie spelers. Helaas kon ondergetekende zich niet permitteren zo lang te blijven in verband met de blaasomvang van haar harig monster en dus ter voorkoming van watersnood.

Ik heb een fijn seizoen gehad en bedank dan maar op deze manier de jongens voor hun grote bijdrage hieraan. Ik ga er gewoon vanuit dat we allemaal volgend seizoen weer van de partij zijn. Mij hou je met geen twintig paarden tegen!!