Retourtje Tilburg

Vrijdag 14 januari 2011 reisden de Gijs Bears Groningen richting Tilburg, want daar zouden zij de Tilburg Trappers Toek. bestrijden.

Een forse reis, die nog langer werd ingeschat vanwege de vrijdagmiddagdrukte. Dus vertrokken om 14 uur met een wedstrijd in het vooruitzicht om 20.30 uur. Maak je borst maar nat!

Kwart over twee vertrokken en om klokke zes gearriveerd. Maar laat ik bij het vertrek beginnen. Met smart gewacht op twee schakels die niet mochten ontbreken, vandaar dat kwartiertje na twee. Het team was toch al enigszins gekortwiekt, want er stonden nog een paar matches genoteerd en een enkeling had het niet met de werkzaamheden kunnen regelen. Werk gaat voor het meisje immers.

Geen gladheid, geen sneeuw betekende comfortabel rijden. Doch wat geschiedde op de ringweg bij de afslag naar Assen? Een brutale rakker, en hij was niet de eerste, trachtte slinks in te voegen vanaf rechts. Snap je? Onze Piet was niet gek natuurlijk en liet zulk achterbaks gedoe niet toe. Wachtend bij het stoplicht stapte de eigengereide bestuurder uit zijn piepkleine busje en kwam verhaal halen bij onze chauffeur. Oh hemeltje dachten wij (de dames) verschrikt, nu al een vechtpartij? Het liep met een sisser af omdat genoemde schooier een acceptabel verhaal had en wij een redelijke chauffeur. Wel hadden wij zo iets van ‘dan hebben we de knokkerij maar vast gehad……..’

Verder verliep de reis gesmeerd, van files was nauwelijks sprake, hooguit een klein stukje in het Brabantse. Uiteraard kwamen grote en kleine worstjes weer ter sprake, met of zonder velletje. Zoek het maar uit! Ook een film natuurlijk, met veel geschiet en dooien.

Van zes tot half negen moest  stukgeslagen. Dat lukte met een drankje en een peukje en om half acht zaten goalie’s moeke en ik met spanning achter het Tilburgse glas naar de dweilerij te kijken. Jemig de pemig, want een natte troep merkten wij bijdehand op. Je kon er in zwemmen. Als dat op zou drogen voor het inschaatsen, zou ik mijn hoed hebben opgegeten. Dat droogde niet op. Kwiek schenen de lampen in het zwembad en dat was niet de ultieme bedoeling, tenslotte kwamen we voor ijshockey en niet voor waterpolo. Het duurde niet lang of de eerste verontrustende berichten drupten binnen. IJsmachine kapot, maar een monteur is gebeld…………. IJsmachine bleef kapot met of zonder monteur, dat werd niet duidelijk. Wel duidelijk werd dat de wedstrijd niet door ging. Als er nog enige twijfel bestond, alle lichten werden gedoofd en dat ben je een oen als je nog hoop hebt……..

Schoon gedouchte jongemannen, want de Gijs Bears zijn propere boys, zochten de bus weer op. Wij ook trouwens en zo gingen we om kwart voor negen richting Groningen.

Van Groningen naar Adorp is een steenworp, dus om kwart over twaalf was ik thuis. De thuiskomst was droevig…………. Een van poezen lag dood in een hoekje…….. en mijn harig monster was nog uit logeren, dus niemand om bij uit te huilen………. Vandaar dit lange verhaal, je moet toch afreageren!