Nieuwjaarskorset

Wat een sufferd ben ik nou, ik bedoel natuurlijk nieuwjaarsconcert. De verschrijving is eigenlijk toch niet zo gek, want het concert past mij als een korset, wat ik overigens niet draag, maar dat mag je niet verder vertellen.

Nu ken ik een mevrouw die overal van weet en een insider is in het korset, pardon concert gebeuren en zij had mij goede raad gegeven, die niet duur was trouwens. Kom op tijd, want het is uitverkocht. Daar moet ik dan altijd hevig over nadenken, want als iets uitverkocht is, kun je het niet  meer krijgen. Dat is dus met een concert, ik had mij bijna weer verschreven, heel anders. Het is pas uitverkocht als het helemaal uitverkocht is, snap je? Om kort te gaan, wij konden de auto ruim kwijt, al hadden we hem dwars gezet. Dwarsliggen is natuurlijk niet aardig, dat mag alleen de dwarsfluit. Lastig overigens een dwarse fluit, maar je leert er vast wel mee omgaan.

Ruim op tijd zaten mijn vriendin en ik achter de koffie. Slaat natuurlijk nergens op, want je kunt beter voor de koffie zitten. Zit je er achter dan kom je op de koffie. Probeer maar eens je koffie te drinken als je er achter zit, je krijgt een complete verkramping waar je nooit meer uitkomt. Mooi alle sterke verhalen uitgewisseld, voorbijgangers bekritiseerd en ga zo maar door. Oh ja en een peuk gerookt. Buiten ondanks weer en wind, verscholen in een hoekje. En eindelijk konden we naar binnen.

Nu mag ik bijzonder graag op de eerste rij zitten, als het kan voor een dubbeltje. De aardigheid bij een concert is dat je zo leuk zicht hebt op de artiesten. Meestal zitten we middenvoor en dan is een van de genoegens dat je in de broekspijpen van de dirigent opkijkt, nog eens een knipoog kunt wisselen met een lid, een orkestlid bedoel ik dan en met een ooglid.

Een hoge mevrouw, figuurlijk gesproken, heette ons warm welkom. Daar had ze gelijk in, want het was er ook warm. Zij wees ons bovendien op enkele saillante details als daar was de zangeres die niet alleen mooi zong, maar ook mooi was.

Dit keer zaten we opnieuw op de eerste rij, nu voor een ander bedrag en helemaal opzij. Dat bood nieuwe perspectieven, zo kon ik nu zien dat een mevrouw uit het orkest een ladder in haar zwarte kousen had, dat kon later nog van pas komen.

Ook had ik nog nooit goed naar de hoorns kunnen kijken. Wel die van stieren en herten enzo, maar nooit van een orkest. Zeer bijzonder mag ik wel zeggen. Zegge en schrijve vier hoornisten, heet dat zo? Wat mij al eerder was opgevallen is dat alle blazers tuitmondjes hebben, dat ligt voor de hand uiteraard. Nee dat ligt voor de mond. Als je altijd maar in een tuitje moet blazen, krijg je vanzelf zelf een tuitje. Maar er viel mij nog meer op. Door dat tuitje bliezen  zij dus en met gebalde vuist hielden ze van alles tegen aan de andere kant van het apparaat wat er mogelijk weer uit wilde. Daarnaast werd er met enige regelmaat iets geleegd. Buisjes, tuitjes, de grote toeters werden leeggeschud. Ze zullen er toch niet in gespuugd hebben??? Een van de vier heren heeft dit helemaal niet gedaan viel mij op, geen spugerd kennelijk. Netjes opgevoed zeker.

Over de strijkers valt ook wel wat te zeggen. Er werd heel wat prachtig af gestreken. Als ik dat geweten had, had ik mijn strijkgoed meegenomen. De dames en heren begonnen met de notenkraker, er werden vele noten gekraakt dat kan ik je vertellen. Zo kwamen wij ongemerkt in een chocolade Spaanse dans terecht om vervolgens Arabische koffie en Chinese thee te mogen nuttigen. Een Russisch dansje op onze vaste plaats, met bloemen gewalst, lieve mensen het kon niet op.

Na de pauze verdiepten wij ons onder meer in de lichte cavalerie, foei dames schaam je! Verder konden de heren zich laten scheren, want de barbier was ook aanwezig en nog wel helemaal uit Siviglia. Om nog lichtzinniger bezig te zijn konden de dames de cancan dansen, hoewel daar geen gebruik van werd gemaakt, heeft natuurlijk met die goede opvoeding te maken. Om alles te beëindigen met een vertelling van Hoffmann.

De zangeres zong werkelijk prachtig en zo hoog kon zij dat, dat je er een hoogwerker bij nodig had om het te horen. Die dame met de ladder had zo een streepje voor. Ik was blij dat ik mijn kristal niet meegenomen had, want dat was ter plekke kapot gesprongen. Zelfs een kristallen ketting leek mij riskant.

Al met al was het een prachtig gebeuren en zo weet je zeker dat het nieuwe jaar begonnen is. Goede voornemens? Wel zeker, volgend jaar weer gaan.