B&B

Jullie vliegende reporter stort zich met overgave in andere zaken ten einde te voorkomen dat ze in dat kolossale gat duvelt nu het ijshockey voorbij is. Gelukkig zijn er nog een paar malle trekjes in haar bizarre karakter te bespeuren. Zo is ze gek op paarden en mag ze graag een beetje ballen, met de volleybal wel te verstaan. Vandaar onderstaand verslagje. Natuurlijk ook een beetje opdat jullie mij niet vergeten………….

B&B, geen bed and breakfast, daar doen wij niet aan, maar wel Beachvolleybal en Barbecue ter afsluiting van een ander seizoen. Echter dat had je gedacht, niks beach. Er is iets aan de hand met het klimaat om maar eens een zeer open deur in te trappen. Mijns inziens hebben we tegenwoordig in de maanden april en mei zomer en begint in juni de herfst. Dus dat wordt oud en nieuw vieren op 1 november. Nou ja waarom niet. We hebben nu de kalender van Julius Caesar, laten we eens een andere kerel in de kladden grijpen, er is volgens mij keus genoeg.

Dus geen beachvolleybaltoernooi. Nee, gewoon in de zaal van het plaatselijke dorpshuis, niet op blote kakkies maar op de kostbare sportschoenen, met het onmiskenbare gevolg dat je niet zanderig en plakkerig eindigt alsof je de hele dag aan het strand hebt gelegen en mocht je je toch plakkerig voelen dan is er de douche.

Het bestuur waartoe ik ook behoor (want ik verveel me niet graag) met de vooruitziende blik in de ogen, had dat geregeld en zo dus ook onderdak voor de barbecue, want niets is minder aardig dan een verregend stukje vlees dat door de forse rukwinden ook nog van je bordje waait. Waarvan zij overigens, van dat onderkomen bedoel ik, en later ook de barbecuegasten wel zanderig werden. Heel rustiek werden de voorzieningen getroffen om bij een alom bekende plaatselijke boerenzoon in een schuur het vlees in de fik te steken. Daar doen de vegetariërs uiteraard niet aan mee, die prikken een ander vorkje. De grote lege ruimte zou men zo maar het strand van ons lieflijke dorpje kunnen noemen. Hoe dan ook het genoemde strand had charme en gaf eveneens dat bekende vakantiegevoel van echt uit te zijn te midden van hooi, stro en aanverwante artikelen. Het is immers anders dan je eigen geplaveide achtertuintje.

Eerst heeft ondergetekende nog een steelse blik in de volleybal accommodatie geworpen en daar vreesde zij al met grote vrezen dat de sportieve uitspattingen gingen uilopen. Maar er werden magnifieke wedstrijdjes ten tonele gevoerd, dus dat was genieten. De verrassende uitslagen worden hieronder niet vermeld, want jullie kennen de dames en heren toch niet.

Na eerder ’s middags de zaken opgenomen te hebben bij de gastvrije boer, tafels geïmproviseerd, een vuurkorf aangerukt en een parasol (alsof we toch nog buiten zouden kunnen zitten), was het na de sportieve uitspatting wachten op de slager. Want zonder zo’n leverancier schiet het niet hard op. De brave borst kwam zijn afspraak na, wat voor zijn inkomsten natuurlijk van belang is, en vooruit met de geit, die overigens niet op de barbecue kwam. Ik ving de slager dus op. Figuurlijk uiteraard, want zo sterk ben ik nou ook weer niet. Zijn vleeswaren werden uitgestald. Ook dat figuurlijk bedoeld. Daarna begon het grote in verwachting zijn. Weer niet letterlijk nemen, want ik heb mijn tijd gehad. Tijd die ik nu dus te over had, omdat de gretige eters pas rond zeven uur ter plekke waren.

Gelukkig kwam mijn rookvriendin veel eerder, voorzien van vele zaken waar zij wel aan had gedacht en het bestuur inclusief schrijfster dezes niet, zoals daar zijn huisvuilzak voor de vuiligheid, opscheplepels enz. Ik had mij overigens niet echt verveeld, want ik had met grote belangstelling nota genomen van het voederen der wilde dieren, de koeien in dit geval onder begeleiding van een plaatselijke arbeidskracht.

De een na de ander droop binnen (de barbecuers), terwijl het toch even droog was. Het behoeft geen verdere uitleg dat men aanviel op de etenswaren, want echte sportlieden zijn hongerig na het spelen met hun bal. Men had grote pret, grote honger, grote dorst en vooral de wezens van Mars vermaakten zich met het vuur. Menigeen genoot van een forse bui, want dan weet je tenminste zeker waarom je binnen zit.

Een ondernemende inwoner van het mooiste dorp van Groningen of men dat er nu mee eens is of niet, die zelf zijn alcoholische versnaperingen bleek te maken, trakteerde op een calvadosje in plastic bekertjes. Alles ging onder de neus naar binnen. De kinderen vielen vooral op het brood wat op de barbecue geroosterd werd en amuseerden zich verder kranig in zand en hooi.

Een wervend praatje van een der bestuursleden en met zijn complimenten aan sommige teams waarvan men kennelijk de aardige prestaties niet direct verwacht had, werd besloten met het overhandigen van de daartoe geëigende beker. Deze mocht even vastgehouden worden om dan onmiddellijk weer te moeten worden ingeleverd teneinde volgend jaar opnieuw te kunnen worden uitgereikt. Zuinigheid met vlijt……..

Des anderen daags in de vroege morgen begon het grote opruimen, waarbij wij nog smeriger werden dan van het festijn zelf. Vooruitziend als wij zijn, hadden we de roosters wel in het gras gelegd, maar vet blijft vet ook als het zacht is. Aangezien wij een keurig opgevoede vereniging zijn, leveren wij de apparatuur gereinigd in, om maar wat te noemen. Ach, maar tenslotte kun  je overal een feestje van maken!