Haagse bleekneusjes

Zondag 5 februari 2012 bracht ik een paar uurtjes door in de plaats waar ik 40 jaar lang gewoond, gewerkt heb en nog veel meer waar ik mij niet onvoorzichtig over uit laat en dat allemaal omdat ik zo nodig de ijshockey wedstrijd van Hijs Hokij Den Haag tegen Gijs Bears Groningen wilde zien. Daarbij moet ik dringend aantekenen dat ik vergroningst ben en dus als supporter van de Bears op de tribune plaats nam.

Maar eerst de busreis, want ik begin graag bij het begin. In vroeger jaren ging ik soms met eigen vervoer en dan racete ik even naar Kijkduin om de zeelucht op te snuiven. Doch de comfortabele bus met de prietpraat e.d. weegt royaal op tegen de zeelucht!

Oh, en voor ik het vergeet, laatst las ik zo’n mooie frase, daar komt ie: Samenwerking kan alleen bestaan, indien mensen hun eigenbelang ondergeschikt maken aan het belang van het geheel. Kijk zo zit natuurlijk een team ook in elkaar, het teambelang is groter dan het eigenbelang. Soms kan ik toch zo filosofisch uit de hoek komen………

Terug naar de prietpraat!

Ehhh, de busreis dus. Een relatief, wat is er niet relatief in dit aardse bestaan, groot aantal supporters in die bus en dat betekende dolle pret. Een gemis aan een vork werd opgelost. Nee niet door met de kluifies te eten, er bleken ‘zilveren’ vorken in de bus te liggen. Verder droeg een jongeman een muts met emotionele waarde. Ongetwijfeld heeft hij, en niet alleen de muts, een paar centen gekost. De worstmeneer was er weer en de reis was voorspoedig.

De kou die ons overviel in het Haagse theater was niet voorspoedig, zelfs de kantine kampte met enkele graden vorst. De voorgaande wedstrijd liep uit en zo kon ons festijn pas tegen half zes beginnen. De scheidsrechter was dezelfde die ons indertijd twee doelpunten door de koude neuzen had geboord. Oh, ik krijg het zo benauwd van zulke dingen omdat ik dan vrees voor vreselijke voortekenen. Temeer daar de Gijs Bears nog steeds niet compleet waren en met slechts elf spelers het veld betraden. Twee daarvan zagen wij niet op het ijs terug, maar dat zal wel hogere wiskunde zijn. Tom verdedigde het Groningse doel en wij vochten op de tribune tegen de kou.

In de eerste periode ging Hijs er gelijk met de puck vandoor en poogde lelijk te doen. Dat lukte niet, want Tom stond er. Na ruim vier minuten volgde de eerste straf voor een Bear. Op mijn vraag aan een deskundige meneer of dit terecht was, werd ontkennend geantwoord. Het was een ‘schwalbe’, what ever that may be, want ik spreek ook een mondje over de grens.

Hoe dan ook Tom liet geen enkele puck door, helaas de Haagse keeper ook niet. De straffen wisselden elkaar gezellig af, doch men merkte wel dat wat schelmenstreken der gastheren niet werden opgemerkt. Mooie kansen, mooie reddingen. Een droeve familieaangelegenheid, want een moeder dreigde haar spruit te onterven vanwege onenigheid over een gegeven straf. Kun je nagaan, wat zo’n zebra teweeg kan brengen.

Er volgden weer kansen en wat knokkerij. Een bloedmooie kans gemist en pauze.

Hijs probeerde in de tweede periode opnieuw het spits af te bijten. Was van korte duur. Straf hier, straf daar. Een checking from behind werd vertaald door cross checking, ik praat hier natuurlijk weer na, want weet ik veel…..

De geschiedenis herhaalde zich, veel mooie en minder mooie kansen, veel mooie en minder mooie, vooral dat laatste, aanvallen van de plaatselijke club. Tot door Hijs het eerste doelpunt werd gemaakt vlak voor het einde der periode, 1-0. Een (woord van drie letters, begint met een k en eindigt op een t) doelpunt volgens een supporter.

Doch in aanmerking genomen dat Hijs bovenaan de lijst prijkt, was dit resultaat niet eens zo gek. Een kinderhand is gauw gevuld!

Verder blauwbekken in de pauze.

De zamboni vertoonde kuren in de tweede pauze. Maar tenslotte kwam alles op zijn pootjes terecht. Ook de derde periode kenmerkte zich door mooie kansen die net niet zaten. Het Haagje was in deze periode sterk in icing, waar ik niets op tegen had. Weer enige weerzin tegen een verleende straf voor Groningen. Schrikkelijke aanvallen op onze Tom, maar hij draaide zijn hand er niet voor om, of misschien juist wel, maar de tegenpartij kreeg geen voet aan de grond, het was goed ijs. Het tempo lag hoog en het spel golfde van de ene naar de andere kant, ik kreeg nekkramp. Time out voor Groningen moest soelaas bieden en dat deed het dan ook. Vier minuten voor het einde der wedstrijd scoorde Klaver Jan Middelweerd met assist van Kenneth Keijzer en Kevin Kuiper de gelijkmaker, 1-1. Van ellende vroeg ook Hijs een time out, doch niets mocht meer baten. Aangezien er,  behalve wat straffen,  aan beide kanten niets meer viel, vielen wij in de overtime.

Dat betekent voor mij een extra belasting, maar dat kon er nog wel bij. Ik was inmiddels zo koud dat mijn stoeltje mee klapperde en dat terwijl ik het niet gauw koud heb. Danny had vast medelijden met de supporters en scoorde dan ook na ongeveer drie minuten het winnende doelpunt, 1-2, geassisteerd door Alwin Assenberg.

Wat knap van onze jongens, twee punten geïncasseerd tegen de nummer een van dit moment! Ze hebben vast mijn filosofisch gemijmer opgevangen. Dat kan hoor, ik heb de ervaring met mijn paard. Ik hoefde geen hulpen te geven, ik dacht ze en dan deed hij het, eerlijk waar. Misschien klopt de vergelijking paard/ijshockeyteam niet helemaal, maar als het resultaat hetzelfde is, zal het mij de worst zijn, die in de derde periode werd gepresenteerd door de worstmeneer.

De rit terug werd gedomineerd door een jongeman die geen enkele fout had gemaakt,  ons flink bezig hield en diep gebukt ging onder zijn emotionele muts. Ik ga nooit een muts dragen, stel dat je gebukt gaat onder emoties, je moet er niet aan denken. Hoewel ik mij graag voor een overwinning in de emoties gooi en juich tot de keel schor is, zoals nu……….. Ik zie nog die Hagenaars op de bleke neusjes kijken, ha,ha! Foei, dat is leedvermaak.