Al vallende leert men rijden!

Na de diepe teleurstelling over het nipte verlies van het 1e team besloot ik op zondag 12 februari 2012 opnieuw richting Kardinge te trekken om het 2e team der Gijs Bears Groningen te zien optreden tegen de Romijnders Devils Nijmegen.

Jammer dat het weer gesneeuwd had, anderzijds een slak komt er net zo goed als een kikker. Dus stapte ik blijmoedig in mijn tuffie.

Nu viel mij op de NIJB site een navrant verschil op in rangorde, maar de Bears hadden moed als een paard van een daalder, en da’s een boel moed! Eigenlijk  wist je tevoren dat het een spel van kat en muis zou worden. Maar, maar, wie weet zetten ze Nijmegen een loentje. Enfin zij trokken de stoute schoenen aan, kregen een pak slaag en de Devils gingen aan de flenter.

Jim Lok vonden wij in het Groningse doel met de mooie opdracht de schade te beperken…………

Wat beperken………. Na 33 seconden in de eerste periode was het raak, voor Nijmegen dan, 0-1. Lamgeslagen keken wij met lede ogen toe, want hier kun je niet spreken van een goed begin is het halve werk. Nou ja, de Devils wel natuurlijk. Ze deden er een schepje bovenop, na 2.26 minuutjes 0-2; 3.27: -3, 5.22: 0-4. Leuke afwisseling door een mooie kans en dan 6.08: 0-5. Af en toe gingen de Bears de goede kant op en volgde een waterig kansje. Een mooie redding van Jim inspireerde vast tot een doelpunt van Kristiaan Snijder, 1-6, hij werd geassisteerd door Marvin Jansen en Jasper Huizenga. Zo, het begin is er, spraken wij moedig. Ach en toen 14.26: 1-7, 16.21: 1-8, 17.58 1-9. Bijna de goede kant op, bijna……….

De straffen waren eerlijk verdeeld, beide partijen oogstten slechts twee minuten.

Maar het kan nog, spraken wij opgewekt in de pauze op het waterkoude balkon, de neus warmend aan een peuk.

In de tweede periode werd het bewaken van het Groningse doel overgenomen door Martijn Ruiter en dat zette niet gelijk zoden aan de dijk. Na 27 seconden bereikte de stand een mooi rond getal, 1-10, na 1.33: 1-11, na 2.32: 1-12. Afgewisseld door een kleine schermutseling, niet de moeite om te bestraffen. Wij vervolgden met 6.54: 1-13 en 9.05: 1-14. De Bears kregen straf, maar raakten schadevrij compleet en dat was een prestatie bij zoveel Nijmeegs geweld. Nijmegen kreeg straf doch behalve hier en daar een kans leverde het niets op voor de Bears. Wel werd het 1-15 (16.19 min) en de periode werd besloten met 1-16 na 18.06 minuten.

Er zat dus vooruitgang in vonden wij positief denkend.

Maar ook in de derde periode leken de Devils de Bears in de knip te hebben. Na 8 seconden scoorden zij 1-17 en na 37 seconden 1-18. Een Bear gaf een fraai staaltje ijsdansen weg, waarbij hij zijn partner, in dit geval een tegenstander, innig vasthield. Damochnie, dus straf voor Groningen. Na ruim 5 minuten 1-19. Toen werd Martijn pas goed kwaad, hij ving de bal eh sorry puck of  hij ging er op zitten, juist met zijn derrière travail op de puck. En met Martijn trokken alle Bears geweldig aan hun stutten. Een beetje knokken, straffen maalden zij niet om, mooie aanvallen, leuke kansen en zo maar door. Beeldige reddingen van Martijn. Kortom de Nijmeegse duvels kwamen er nauwelijks meer aan te pas. Ze probeerden het wel, maar het leverde hen niets meer op.

De laatste periode was beslist leuk om naar te kijken, afgezien van de eerste paar minuten hadden de Devils niet veel meer te verhapstukken. Wel gingen zij met de winst strijken natuurlijk en hebben een aantal heren hun persoonlijke score verhoogd, maar voor de Bears geldt: al vallende leert men rijden!