Twintig jaar ouder…..

Op zaterdag 12 februari 2011 trokken de Gijs Bears Groningen voor de tweede keer naar Tilburg om tegen de Tilburg Trappers te spelen. De eerste keer was een retourtje geworden immers vanwege de kapotte ijsmachine. Natuurlijk had ik wel zo iets van ‘eerst zien en dan geloven’, want mijn vertrouwen in de Tilburgse ijsmachine was tot onder het nulpunt gedaald.

De busreis er naar toe was natuurlijk weer gieren en brullen. Dit keer niet lawaaiig omdat er geen film werd gedraaid, doch grappen en grollen rolden over en weer bij de grote mensen. Zo had één heer last van een trilzak. Nee, dat is niet dubbelzinnig bedoeld, dat heeft uitsluitend te maken met de moderne techniek. Zijn telefoon stond op trillen en waar heeft een rechtgeaarde kerel die telefoon opgeborgen. Juist, in zijn zak! Overigens deelde hij ongevraagd mee, dat hij zich graag laat verrassen (met dubbel r dus). Een ijshockeymoeder en ik werden verzocht binnenkort te gaan optreden als M & H. Doen we graag, maar ik ben bang dat wij onbetaalbaar zijn.

Aangekomen in Tilburg was de discussie vooral gericht op de kansen. Ondergetekende, een optimistisch tiepje, had spelers en begeleiders op het hart gedrukt vooral van winst uit te gaan. Positief denken immers. Doch de schrik sloeg niet alleen mij om het hart, er waren inmiddels meer supporters uit het noorden gearriveerd, wij allen sidderden. Iemand wist te vertellen dat alle helmen met Destil erop van eredivisiejongens waren en wij telden er negen…… maak je borst maar nat.

Het bleek achteraf gelukkig niet helemaal te kloppen, doch enige versterking was er wel in het vijandelijke kamp, meenden wij.

Tom Korte bewaakte het Groningse doel. De face off liet even op zich wachten, een Trapper knielde maar het was niet duidelijk waarom. Toen begon het echt! En het had zo mooi kunnen zijn, het lukte nog niet. Het bleek al gauw dat icing ‘in’ was. Tom werd belaagd, maar hield de puck op afstand. Ik juichte luid toen Tilburg straf kreeg, zo lelijk ben ik wel. Fraaie kansen leverden geen winst op. Wel mocht weer een Trapper twee minuten uitrusten en dat bracht wat in het laatje. Kevin Kuiper scoorde uit een assist van Klaver Jan Middelweerd 0-1 en we waren bijna negen minuten ver. We joelden of we met honderd man waren. Trouwens een der dames nam vijftig voor haar rekening, wat een volume!

Een vechtpartijtje leidde tot straf voor beide partijen, eerlijk is eerlijk. We snapten er niets van toen er nog twee heren moesten zitten na enig overleg. Maar lama, zolang het eerlijk verdeeld is. Alles raakte compleet, een schot tegen de lat, een gewone misser en tenslotte 0-2 voor de Bears door een schot van Alwin Assenberg met assist van Siem van Sluijs. Ons aller Tom werd schandelijk onderste boven gereden en daarmee kregen een Trapper een trap richting strafbank.

Dat was leuk om de tweede periode mee te beginnen. Er kwam zelfs nog een boef bij, maar van drie naar vier en naar compleet, dus geen grotere voorsprong helaas. Sterker nog de Bears kropen door het oog van de naald en het was dat Tom het in het oog hield en zodoende erger voorkwam.

Wat de Groningers ook probeerden, het ronde schijfje wilde niet op de juiste plaats landen. Kansen waren er genoeg, daar lag het niet aan. Kortom deze periode blonk niet uit, noch in spel noch in punten. Geen van beide partijen scoorde en dan ben ik gauw uitgepraat.

Op naar de derde periode. De Trappers gingen gewoon door met straffen incasseren, dus ik raakte behoorlijk op de scheids gesteld.

Helaas was de goalie der Kruikenzeikers (ik zet het wel met een hoofdletter, anders staat het zo vies) te goed, want leuke kansen liepen stuk op hem. En toen gebeurde er iets wonderlijks. Wij hadden op de tribune niets gezien en toch bleek de puck in het Groningse doel geschoten te zijn. Echter hij was aanvankelijk niet terug te vinden. Na hevig zoeken kwam het loeder te voorschijn, helemaal verstopt onder een rand. Ja, en dat telt dan toch, snuf, snuf, 1-2. Kijk met twee punten voor blijf ik redelijk rustig, maar slechts één punt en felle aanvallen der bovengenoemde zeikers, dan heb ik geen leven meer. Tilburg deed wat het kon om gelijk te komen, doodenge momenten, een aanvaring leverde flink straf voor Tilburg, bijna gescoord en de Trappers waren weer compleet. Nog 3,5 minuut en time out voor Tilburg. Een minuut later ging hun goalie uit het doel, waarmee Groningen een schot voor open doel kon afvuren. Dat probeerden ze ook hevig, maar het leverde alleen maar icing op en dan was je slechts 5 seconden verder, en weer 5 seconden enzovoort. Ook Groningen timede out. De laatste vier seconden kropen naar het einde van de voorstelling. Gewonnen door de Bears met 1-2.

Het mag duidelijk zijn waar die twintig jaar gebleven zijn. Juist in de laatste 2,5 minuut van de derde periode. Er zijn uren die vliegen voorbij, er zijn seconden die eeuwen lijken om maar even diepzinnig te doen zonder diep in het glaasje gekeken te hebben. Nu wil het toeval dat ik mijn verjaardag pleeg te hebben op de laatste wedstrijd van dit seizoen voor de play offs (want dat kan niet meer missen volgens de geleerden) dan wel te verstaan. Het spreekt ook vanzelf dat ik het dan niet vier, want ijshockey gaat voor. Dus willen de Bears mij alsjeblief een cadeautje doen? Winnen van Nijmegen op 19 februari! Het is jammer dat ik dan twintig jaar ouder ben dan ik had verwacht, maar het is niet anders. Zo’n geschenkje zou dat wel eens goed kunnen maken. Overigens, toen ik thuisgekomen in de spiegel keek, schrok ik er wel erg van hoor.

De terugreis was voorspoedig, het peil daalde de stemming steeg. De conversatie gleed van carnavalskleding naar bodypainting om maar wat te noemen. Verder kan ik er beter niet op ingaan…….