Bedankt!

En mijn cadeautje kwam er op zaterdag 19 februari 2011. De Gijs Bears boekten in hun eigen theater in Groningen een mooie winst op de Romijnders Devils Nijmegen.

Maar daarover later. Eerst overkwam mij een andere verrassing, want afgezien van de vele felicitaties werd mij namens de lawaaischoppers (heb ik niet zelf bedacht hoor, dat vinden ze kennelijk zelf!) rozen aangeboden. Dan smelt ik ter plekke en mogen ze van mij zoveel lawaai maken als ze willen!

In de bank constateerde ik een paar in  burger geklede jongemannen die eigenlijk als ijshockeyer vermomd behoorden te zijn. Nog steeds kwetsuren dus, naar ik mij liet vertellen van schouders tot blaren. Ach, zolang je maar niet op de blaren hoeft te zitten, moet je maar denken. Verder waren er een paar vakantiegangers, die waren er dus niet. Het team had wat versterking uit de jongere regionen en die deden het verdienstelijk. Tom Korte bediende het doel.

De eerste periode dreigde even de verkeerde kant uit te gaan, althans de Devils deden een poging, maar bereikten hun doel niet. Tom was niet te verschalken. Daartegenover stonden leuke kansen, maar ook de Nijmeegse goalie gaf geen krimp. Op de tribune vroeg men zich af of de laatste misschien een handballer zou kunnen zijn. Wij sluiten niets uit. De scheids maakte een goede indruk door een Devil fors te straffen, maar even later waren de Bears ook de pineut. Een beeldige shorthanded aanval mislukte. Ook compleet  ging het schijfje er aanvankelijk niet in. Dan denk je ‘kat in het bakkie’, mispoes.

Het duurde ruim veertien minuten en wij verzuchtten ‘hè, hè……. 1-0, een doelpunt van Kevin Keijzer met assist van Kevin Kuiper en Siem van Sluijs. Leuk hè: KK en KK, ja SvS deed natuurlijk ook mee!

De Bears kropen ook nog door het oog van de naald, om de rollen ras om te draaien, bijna….. Nijmegen kreeg opnieuw een straf, goed zo scheids. Daarvan maakte Daan van Fessem dankbaar gebruik door een powerplay doelpunt te scoren, 2-0 samen met Dylan Foks en Alwin Assenberg. Een nieuwe poging mislukte ondanks het verlies van de stick van de Devilse keeper. De periode werd afgesloten door Klaver Jan Middelweerd met assist Gill Göbel en Kevin Kuiper, 3-0.

Nauwelijks hadden wij onze plaatsen ingenomen of Alwin Assenberg maakte er 4-0 van. Hij kreeg hulp van Kenneth Keijzer en Siem van Sluijs. Nog geen twee minuten later 5-0. Nu was Klaver Jan Middelweerd de componist, het voorwerk was van Kevin Kuiper en Gill Göbel. Uitstekend gezien, Nijmegen kreeg straf en nog eens. Dat leverde het 6^e doelpunt op voor Groningen van de hand, nee van de stick moet ik zeggen, van Gill Göbel, de inleiding was van Klaver Jan en Kevin Kuiper. De goalie van de duivels werd een beetje boos.

De Bears incasseerden een straf, een shorthanded poging mondde uit in een innige omhelzing in het doel. Het bracht de Bears een penaltyshot, maar dat miste. Een prachtkans ging net over het doel heen. Een valpartij en een Devil gaf een Bear een mep en damagnie. Weer een misselijke Devil, hij pakte zo’n aardige Bear en beiden straf, snap je dat nou juffrouw Snip? Maar de vijand kreeg wel 4 minuten + 10 en onze boef slechts 2, dat scheelt.

Zo startte de derde periode met een leuk restje powerplay. Dat besefte Alwin Assenberg ook en daar deed hij zijn voordeel  mee. Samen met Siem van Sluijs en Kenneth Keijzer maakte hij er 7-0 van. Nog niet bekomen van plezier werd het 8-0 door Kevin Kuiper, met assist van Gill Göbel en Klaver Jan Middelweerd.

De Devils kregen de geest en hebben vast gedacht ‘wat jullie kunnen, kunnen wij ook’, namelijk powerplay doelpunten scoren. De schandvlekken deden het zelfs tweemaal. Nijmegen veroverde nog een penaltyshot, maar dat was voor Tom een makkie. Dat leek de Bears ook wel wat, in de laatste minuut mochten ook zij nog een penalty nemen. Helaas…….

De Groningers kregen relatief veel straffen in deze periode, maar meer kwaad konden de gasten niet doen. Overigens lukte het de gastheren ook niet meer om te scoren, zodat de eindstand 8-2 voor de Gijs Bears bleef.

Of dat geen cadeautje was!!! Dank je wel hoor jongens!

Aangezien de caravan zondag toch naar het Haagje moet, zocht ik naarstig naar de teambegeleiding om de vertrektijd te weten te komen. Je weet, ik mis niet graag wat en het was mij gelukt te elfder ure mijn harig monster onder te brengen. De goede man wenkte mij en argeloos liep ik de bank in. Daar werd ik door een sterke arm (dat kan alleen maar een ijshockeyer zijn) bij de kladden gegrepen en zo begaf ik mij op glad ijs. Er kwam nog een cadeautje. Mij werd een beeldige bos bloemen namens het team overhandigd. Ik werd er bijna sentimenteel van. Alles werd vereeuwigd en die foto komt boven mijn bed, reken daar maar op!

Aan een andere sterke arm bereikte ik vaste grond en gebloemd reed ik huiswaarts. Wat een verjaardag, daar kan geen feestje tegenop!