Au…….

Zondag 27 februari 2011 barstte de eerste play off wedstrijd voor de Gijs Bears uit Groningen los in het Amsterdamse stadion om de als tweede geëindigde Amstel Tijgers aldaar te bekampen.

Er werden aardig wat Groningse supporters met eigen vervoer verwacht en een handje vol reed mee in de spelersbus, zoals ondergetekende. Onze Piet zat weer op de chauffeursstoel en de Bears waren tot de tanden gewapend, dus wat kon er nog mis gaan. Een kleinigheidje slechts. Zoals gebruikelijk werd er koffie geschonken. De bekertjes kunnen dan geparkeerd worden in een houdertje, zo’n slap gevalletje wat twee kanten op kan, naar boven en naar beneden. De mijne dus ook en zo kreeg ik een fraaie koffiedoop, want hij ging de verkeerde kant op, net zoals ijshockeyers ook wel eens doen. Ik zat maar mooi met twee natte pijpen, van mijn broek uiteraard. In het Amsterdamse gekomen was ik gelukkig opgedroogd! Ik kreeg opdracht dit te vermelden, omdat ik gewoonlijk met anderen de draak steek!

Daar er een getrommelde jongeman was mee gekomen  ter verhoging van de feestvreugde wisten we zeker dat horen en zien ons zou vergaan, bovendien was hij gewapend  met kokers vol confetti.  Als lichtekooien vermomd, vol glitter in ons haar volgden wij de verrichtingen op het ijs.

Intussen hadden wij  het programmablaadje der Tijgers bestudeerd en daar lachten wij ons wel een kriek om. Ten eerste bleek de wedstrijd op zondag 26 februari plaats te vinden, dus wij zaten mogelijk in een verkeerd jaar op de tribune. Verder stond Tom Lorte in het doel, Kevin bleek eigenlijk Kivin te heten. Het leven zit vol verrassingen!

Onder luid applaus en gejuich werden de Gijs Bears verwelkomd. Tom Korte zorgde voor het Groningse doel, Jeff Honebeeke was inmiddels zover hersteld van zijn geopereerde knie, dat hij als reserve in de bank dienst deed.

Enige reparatie aan het doel, om gelijk doelbewust te worden en daar ging ie dan, de eerste periode. Wij schrokken ons na 1.46 minuten al te pletter, want Amsterdam scoorde 1-0. En ik was al zo zenuwachtig……. Even leek het op 2-0, doch de scheids zijn fluit was eerder en dat telde dus niet. Ik deed een schietgebedje, de spelers stortten zich in een vechtpartijtje. De Tijgers twee minuten meer straf dan de Bears en zo hoort het ook. Er werd mij verteld dat wel de verkeerde Bear naar de strafbank werd gestuurd, maar een kniesoor die daar op let dacht scheidsmans zeker. Een paar schoten op het goede doel, gevangen. Na vijf minuten was ik al schor geschreeuwd en ik was vast niet de enige. Kun je nagaan na ruim zes minuten toen Gill Göbel de 1-1 scoorde met assist van Siem van Sluijs en Klaver Jan Middelweerd. Wij braken de tent zowat af.

Hoewel er zich nog wel een enkel griezelig moment voordeed, overigens naast fraaie kansen, werd er door geen van beide kleuren meer gescoord en konden wij bijkomen in de pauze.

Met gierende zenuwen zette ik mij opnieuw in een blauwe  stoeltje. Om mijn agressie te botvieren mocht ik een keer op de trom slaan mits ik er geen gat in joeg. Moest ik me dus weer inhouden!

De Groningse meute ging de goede kant op en dat resulteerde in 1-2 na 34 seconden in de tweede periode. Daan van Fessum  had dit mirakel bewerkstelligd na een aangever van Alwin Assenberg.

Achter mij hoorde ik vermelden ‘een lullig fluitje’ van een linesman, dat zal wel, ik heb er geen verstand van en met zoiets ben ik het al gauw eens. De goede kant wisselde voor de verkeerde kant. Tom voorkwam ellende, maar ook de Amsterdamse goalie deed aan vangbal.

Enige gemopper omdat de opperscheids niet veel met zijn fluit deed en dat terwijl hij er wel een heeft. Dat resulteerde in 3-2 voor de Mokumers volgens zeggen. Nogmaals de verkeerde kant op, schermutseling, leuke aanval, relletje. Vette overtreding, dat heb ik ook niet van mezelf, ik zou niet durven, maar van een deskundige achterbuur, geen fluit te bekennen.

Veel icing, waarbij mijn scheldwoorden tot grote hoogte stegen, namelijk lummel en truffel. Bij het scheiden van de markt vlogen er nog een paar spelers elkaar in de haren.

De Tijgers hadden niet lang plezier van hun voorsprong in de derde periode. Na 46 seconden op de kop af maakte Danny Kerstholt de stand gelijk, 3-3. Hij werd hierin bijgestaan door Ricardo Dijkema. Mooie kans, mis en weer en weer mis. Telraam vergeten, straf voor Groningen. Schadevrij compleet. Nu zijn mijn bemoedigingen al gewaagd, maar ik hoorde iemand de scheids voor slavink uitmaken. Daar kon ik wel achterstaan, niet dat die slavink zo groot was, maar jullie snappen me vast wel.

Kans, kans, kans en ga zo maar door. Opstootje, heen en weer keer op keer. En de spanning steeg ten top! De herrie bij de Groninger supporters ook, want het werd 3-4 voor de Bears. Enige verwarring nu bij het schrijven deze column. Met ondersteuning van mijn buurvrouw had ik dit punt op naam van nr. 12, dus Siem genoteerd. Doch de sheet geeft aan Alwin Assenberg met assist van Gill Göbel. Hoe dan ook de Bears stonden voor!!!! Een poging om de voorsprong te vergroten mislukte, ook al lag de Tijgergoalie even machteloos op het ijs. Nog een pracht kans……. De Tijgers wilden een time out. En even later de Gijs Bears ook. In de laatste minuut, 59.04 om precies te zijn, scoorde Amsterdam de gelijkmaker. Baaaalen natuurlijk.

Dus verlenging, nou ja verlenging……….. die was na ruim een minuut al bekeken. De Tijgers gingen met de winst strijken, 5-4 en de Bears met een kater.

Niet alleen de Bears natuurlijk, de supporters ook. Het was dan ook zeer, zeer rustig op de terugweg. Een dringend verzoek aan mij was het volgende. Daar van teleurstelling enkele Bears de moed niet konden opbrengen het publiek te bedanken en regelrecht ter kleedkamer trokken, werd mij gevraagd vooral hun excuses in mijn column te vermelden, want zo hoort natuurlijk niet. Tja, spelers zijn ook mensen en de druiven waren wel heel zuur. Het deed voor spelers en supporters erg ‘au’.

Een lieve ijshockeyfilm op de busbuis moest de gemoederen bedaren. Het overschot van een losbandig leven, namelijk het verjaardagsfeestje ener supporter, bracht nog een rondje gebak voort.

Revanche? Jawel, zaterdag 5 maart immers!