Van je eenentwintigtweeentwintig
Doe ik het of doe ik het niet en dan in het nette hoor. Het betrof zaterdag 18 december 2010 waarop de wedstrijd van de Red Eagles tegen de Gijs Bears zou worden uitgevochten in het Bossche ijspaleis. Hoe letterlijk dat genomen moet worden, was toen nog niet bekend.
Het is wel genoegzaam bekend dat ik niet graag iets mis en dan sta je voor het dilemma ‘doe ik het of doe ik het niet’. Vanaf ’s ochtends vroeg hing ik achter mijn trouwe computer in de hoop dat verstandige mensen uit zichzelf de wedstrijd zouden annuleren. Ik kreeg bijna het oogrot van het kijken, maar ik keek het er niet vanaf. Nu is de telefoon ook geduldig, dus ik bellen. Om vanzelfsprekend een ander soort rot te krijgen. Niemand die ik sprak, sprak van ‘geweldig: doen! Daarbij komt nog dat ik zulke verstandige en zorgzame zonen heb, waarvan met name de oudste veel wegervaring heeft, in het bijzonder met de recente gladheid. Nu ben ik er van overtuigd dat de uitgezochte buschauffeur van grote kunne is, daar niet van. Het kon mij uiteraard ook niet worden verboden, want ik ben een zelfstandig meisje, maar het werd mij wel ten stelligste ontraden en niet alleen door mijn zoon. Goede raad was duur………
Zat ik om twaalf uur weer te kijken op buienradar. Vanaf eind van de middag dikke sneeuw over het land, maar waarschijnlijk net niet in Groningen. Ja dat schiet op. Goed ik ga al niet meer. Geen twijfels over chauffie’s kundigheid, maar tenslotte moet ik dan midden in de nacht op de parkeerplaats van Kardinge mijn auto schoonkrabben vanwege de 9 graden vorst die beloofd is, dan naar huis langs het kanaal. Niet dat ik van plan ben daarin te gaan zwemmen, maar glad is het vast wel. Hou op te zeuren: NIET DOEN!!!
Maar ik heb een uitstekend lijntje en dat betekent dat niemand mij weerhoudt weer een column vol te zwammen. Ben ik dus leuk mee aan de gang gegaan. Nou ja, leuk……..
De eerste periode gingen de zaken gelijk op en was aardig om te zien. Wel wat kleine strubbelingetjes, maar niets verontrustends. Tom Korte verdedigde het doel. Stand 0-0 en pauze.
De tweede periode werd al een ander verhaal. Ten eerste werd het 2-0 voor de Bosschenaren, maar de stemming werd al grimmiger op het ijs. Er vonden opstootjes plaats. Een Bear en een Eagle raakten in serieus gevecht en mochten het ijs verlaten. Er werden onsympathieke checks uitgedeeld door de tegenpartij. Het fluiten was redelijk, doch de linesmen zwaar onder de maat. Er werd veel op elkaar gescholden door de beide clubs. Groningen mocht de meeste straffen incasseren. Helaas boekten de Bears ook een gewonde speler.
Doch de derde periode spande de kroon. Het was in ieder geval 3-0 geworden voor Den Bosch. Een Eagle schaatste langs de Groningse bank en sprak de Bears beledigende woorden toe. De opperbear vervoegde zich bij scheidsmans en de Eagle mocht ter strafbank. Hier was van rechtvaardigheid sprake.
De baas der Brabanders zag zijn taak wat uitgebreider dan gebruikelijk en naaide zijn eigen spelers tot grote hoogte op en schold van harte mee. De vlam sloeg in de pan bij Groningen toen Eagles langs de bank schaatsen met woorden als o.a. kankerboeren. Zeker gezien het verleden viel dit buitengewoon slecht en wilde de Groningse coach de Bossche coach erop aanspreken. Er werden wat tikken uitgedeeld en daar ging het los. Als één team sprongen de Bears erop af, van de bank naar het ijs. De rel breidde zich uit tot op de tribune. De Groningse teambegeleiders redden wat er te redden viel en besloten niet verder te spelen. Tenslotte laat je je niet voor gek zetten en was er ook dreiging vanuit het publiek.
Waarschijnlijk is Groningen begonnen met vechten, maar dat was wel een gevolg. De oorzaak lag eerder en die wordt vaak niet gezien.
Overigens vertelde mijn lijntje dat de verzorging in de pauzes buitengewoon goed was geweest. Het was jammer dat de linesmen zo onder de maat waren en dat de impulsen vanuit de leiding van het team een gewoon mens sprakeloos maken. In de wandelgangen werd verteld dat er wel meer problemen ter plekke waren geweest, zelfs zodanig dat er politie aan te pas had moeten komen in een nabij verleden.
In het restaurant alwaar enkele Groningers nog een hapje haalden, werd hen meegedeeld dat er wat jongens zouden komen om hen te pakken en dat de bus niet ongeschonden weg zou komen. Dat viel gelukkig mee, misschien waren ze niet op tijd???
Wat was ik blij dat ik besloten had niet mee te gaan! Verlies kan ik al niet tegen en vechten helemaal niet. Mijns inziens is het verstandig geweest niet verder te spelen.
Mijn lijntje merkte tenslotte op “ZO MOET IJSHOCKEY NIET” en daar sluit ik mij met overtuiging bij aan.
Terug naar Groningen met een slakkengang. Kwart voor elf weg, op de ringweg bij Lewenborg nog een klein oponthoud vanwege een transportcontrole en tenslotte om half vier bij Kardinge. Er is mij heel wat bespaard gebleven………hoewel dat betrekkelijk is, want ik leef wel verschrikkelijk mee.
Hierbij wens ik iedereen hele fijne kerstdagen en een goed en vooral sportief Nieuwjaar.
Wij spreken elkaar weer in januari!
